Rêwingî

Pêçekek qedexe,

hebûnek qedexe,

zemînek qedexe,

giyanek qedexe sipart kulîna xewnistanê

Bêzariya xewnê bû,

birîn bi ser giyan de diponijî

şevên şêt bedewiya taristanê bo birçiyê xewnan

diristin

konê hebûnek tazî,

li valahiyê,

gulistanek bêgul,

çolbeyarên rut, bi azara hêstiran lorandin

Diyariya mirinê bo jiyanek zivistanî,

di valahiyê de, kaniya êşê tije sorgul kir

Di kêliyekê de hezar sal bi cih dibûn

Di hezar salî de kêliyek têk diçû

Ew û têkçûn hevrêyên xewnê bûn

sozên zêrîn berz bûn

Kujar bû destpêk,

sergêj kir dawiya hîn nehatî

Şahsiwarê xewnên têkçûyî

Bexçeyê azarê bost bi bost dipîva

Dibû niştecihê hêstiristanê,

tazî hat,

dawiya nehatî pêşwazî birînê kir

Li vir,

li vî kavilê wêran,

Li pey kelemperan,

bihara bêbextiyê dipişkivî

wêneyê xewnê lerizî

li noşgeha çavên te,

rastî wêran bû

Fermo,

ji payîzokên nehatine zimên,

ji heyranokan,

xewnan bihûne

Bipîve kavilê dilê min,

ka çend qûnaxên te lê hene?

Min ew li wir hişt,

tu li vir

û xwe?...

Rût û şêt e poşmanî

Çîrok nayê dawî,

dirêj e mîna şevên me,

reş e mîna bextê me

Kolanên bêbextiyê min û te bost bi bost dipîvin

Ez hîn ji xwe dipirsim,

ew riya hewqas kin çawa bi salan ajot?

Wê rojê rê bû girav,

dawî lê nehatiye

Ji Tirbasipiyê diçim Qamişlo

Bermayên min belav dibin

Hîn bi rê ve diçim

Hîn ew hêstira zîz dibû li qoziya çavên min semayê

digerîne

Em bi ku ve diçin lawê min?

Ji min pirs kir,

Li hêviya bersivê ye

Li wir,

li wan kavilên wêran,

pirs zîz dibe,

bi ava Cerehê re dixwişe,

dibe şape,

nalîna lehiyan Diyarê Felekê dilerizîne

Kanîgurê, Warikêkewa, Kevirêhêmid, Qubika

wêran,

Nêrdiham, bi zarîn:

Hun bi ku ve diçin?

...

Ez di rê de me periya min,

rêwingiyê bihiştê me,

Lê riya Qamişlo bûye girav,

bêdawî dikişe

Kêlî dibin sal,

sal di nava kêliyan de têk diçin,

Min bibexşîne, ku bê bersiv diçî!

Dilê te seyrangeha tenêbûna min bû,

di rêwîtiya bêdawî de, hembêza te vehesîngeha min

bû

Dem di aramiya bêtebatiyê de radiweste,

cih, di tunebûnê de zîz dibe,

Ma ev konê reş wê li ku bê vegirtin,

emê li ku peyva dawî biweşînin,

li ku hêstira dawî birijînin

Xaka biyaniyê germiya hêstiran napejirîne

Pirs û bersivên me li hev tên alandin,

tênagihîjin mirovên nûjen!

Te çawa rê dît ku bêbersiv bar bikî?

Te çawa kari bû rêwîtiya bêdawî di destpêkê de

bibirî?

Te çawa kari bû hêstira dawî bisipêrî Diyarê

Felekê?

Di tunebûna cih û demê de,

çawa mirov bi şûn de vedigere?

Di xelekên zincîra qedexeyan de,

çawa ew kon hat vegirtin?

Ew xak dikare bersiva pirsên me bide?

Em rêwingiyên, bi tunebûna cih û demê re dizîvirin,

bi ku ve diçin em?!

Em pirsan dubare dikin,

bersivên me pirs in.

Di xatirxwestina dawî de,

em, pirs û bersiv dibin yek,

di tunebûnê de, destpêk û dawiyê digihînin hev.

Melaka afirandinê!

Ez rêwî me,

rawestan ji min westiya,

li serê wê kolanê, li ser riya Dugirê, ber bi Qamişlo,

ez û dem û cih bûne yek,

bêaramiya xewnê, min di nav netebatiyê de

digevizîne

bi hev re, riya bêveger, em hembêz kiri bûn,

te ez sipartim tenêbûna xewnê.

Karwanê vegera bêvegir,

bê silava dawî,

tu ber pêlên xewnan ve birî.

Rêwiyê!

Li xerîbiyê, te çend hêstir tevî kederan kirin?

Çend axîn te dan ser hev?

Çend şev te lorandin?

Di kêliyekê de, te çend sal didan hev?

Te çend caran pirsa xwe dubare kir?

"Em bi ku ve diçin?"

Û ew bexçeyê êşê,

te bi hêstir û axînan av dida,

xewnên te, ji Bagokê vezîlehan,

li Cerehê şax vedan,

li koçberiyê ber girtin,

bûn gerdûnek ji azar û kulan,

ez dorpêç kirim,

Dibim natorvan.

Di kolika êşê de, natoriya kovanan dikim

Em bê veger bi rê keti bûn,

tu bêveger vegeriyayî,

di rêwîtiya xwe de, bi nalînên te re dijîm

Te bar kir,

tu çû,

lê ez?!

...

Û ya din?!

Ev pencere vekirî hişt

Ji çaviyên birînê,

ferhenga peyvên qefilî stoxwar,

sipart hewesa şevê

Kizîra biharên me, bû surûda têkçûnê

Melodiyên bêbextiyê me dilorînin

Hesretên biyaniyê me dipîvin

Xewn ji nalînên me dicefilin

Wê rojê, li ber wê avê,

bi lerizîna stêrkan,

peymana xwe, me nîşan kir

Bi tunebûna cih û demê re, em bûn liva xewnê,

Yekîtiya me, bi Şerefdînê re berz dibû,

Berfînek rakişiya ji nav sipehîbûna sipiyatiyê

Biriqîna zerahiya wê,

silava xewna beravêtî da

Di tebatiya liva xewnê de,

peyman lerizî,

stêrk behitî man,

xewn li şevê qedexe kirin

Wê rojê, li ber wê avê,

tu bû xwedayê wê xewna nedîtî

Di xewnê de bûyî xewn

Bûyî destana xiniziyê

Şermezariya çiyayên serfiraz,

reşa xwe ji sozên te vedigire

Bilorîne,

da liva dawî me bihûne,

xewna dawî me bibîne

Ez û rê û dem,

rêwî ne,

di hev de radiwestin,

bêdeng, ber bi Qamişlo,

di cih de, dizîvirin

Û ew çiya!

...

Çiyayê

Sipî

Çav li siwarên rojê, sernixûn dibe

Serpêhatiya şervanekî ji êgir,

ji girava bêbextiyê dinoşe

Me dipêçe bi çîrokên şan û bêrûmetiyê,

serkeftin û têkçûnên li hev alandî,

rastî û xiniziya şevên me

Me zarokên xewnan,

pêrgînî helbesta azadiyê dike

Me xewn dirêse

Me xwîn dirêse

Me şîn dirêse

Me sor dirêse

Me girî dirêse

Me ken dirêse

Me Mem û Zîn dirêse

Me Beko dirêse

Tevnepîrên berehên xwe,

ji guliyên amedî dihûne

Diyariya zindanê dibe al,

Rûyê sipî sor dike

Em biran e!

Birayên xwînê,

xwîna keçikaniya xwîşkên me

Ma wê çawa Qamişlo nekale

Wê çawa rûyê xwe bide min

Bi hêviyên me sermest bûbû

Tu hembêz dikirî

Hoooy Çiyayê Sipî!

Biqîre, bila dilopên xwînê bipijiqin

Bila berfîn bel bibin

Bila sipehîtiya te sipî bimîne

Bila dem bilive

Bila cih bilive

Bila bêdengî biqîre

Em bi ku ve tune dibin?!

...

Ji wê pencereya birînê

Ji wê çaviya xwînê

Şêlehan soz,

Li jêrzemîna dilê min,

alandin koremarên nankor

Şahiya vekirina girtina deriyan

Kilît li dest te,

bi ku ve diçe Gilgameş?

Enkidû,

di xewna me de, winda dibe

Em neviyên rojê,

dibin dîliyên taristana peyvê

Tu şahsiwara sozan!

li şahiya mirinê liba dibî,

şermezar dibe çiya

Vedenga sitiranên me,

çardara Xwedê,

pêşwazî goristanek bênav dike

Bi ku ve diçe Gilgameş?!

Çûn bêveger e!

Veger bêveger e!

Li ser sînorê çûn û vegerê,

peyv dişewitin,

soz dişewitin,

pirs dişewitin,

bersiv dişewitin,

em dişewitin

Tu dizanî bi çend sorgulan min bejna te pîva?

Bi çend rûpelên endekoyê min xemla te hûna?

Çend helbest di bîbika çavên te de, şikestin?

Çend şev, bi navê te min lorandin?

Çend ez, di xewna te de têkçûn?

Tu dizanî...?

Ji wê pencerya vekirî,

çavnihêriyê berbangê dimînim

Di xewna min de, tu xewn dimînî

Bila ev pencere jî bê girtin

Riya Qamişlo bêdawî ye

Ew bêveger vegeriya

Tu bêveger çûyî

Ez

Bêhatin

Bêveger

Bêçûn

Di aramiya netebatiyê de diçim

...

Ev çi baran e av dide daristana xemgîniyê

Gulên xiniziyê dixemilînin bexçê bedbextiyê

Bêriya lala dikin çolbeyarên rût

Li hewesa henasa te pirs dikin

Li ku man ew naz?

Ji keviran dirêsî tevna evînê

Sosin digirîn,

ji xalepirsan dixemilînin beyarbanê dil

Tu şêrîntirîn dijmina dost!

Bi ku ve diçî?

Bi şiliya nazên xwe,

ziwa dikî kulîlkên me

Em dibin destpêka çîrokek tune,

hebû nebû, tiştek nebû

Dirêj dibe çîrok,

vedizîlehe mîna mirina me

Sirûda tunebûna çîrokê ne em

Em hebûn,

nebûn,

tune bûn

Nebûniya ahenga birînek jibîrkirî,

dilorîne fîxanên me,

sergêj dike tewanbariya xewnên netebût

Ev lerizîna bêbextiya bextreş e

Di bêaramiya hêstiran de zîz dibe

De bila bikişînin xêzan ev tiliyên şewitî

Ma kî dixwîne giriyê me?

Hespên me li biharên ziwa,

tewl dikin şevêniyên xwerên

Xatir nexwaze

Bi rijiya tiliyên şewitî,

navê te bêmirin,

dineqişînin li ser banê dilê Xwedê

Bi êgir, me dinivîse çîrok

Ev tiliyên şewitî,

li ber xunava kizîrê,

li ser asoyan, sitewr diçînin peyvan.

têr nakin şevên me ji maçan,

rojên me ji ken

Leylana dûmana kederan,

me dikişîne dûrbûna bişirîna hêviya şewitî

Şerê peyv û tiliyan dîlana bizotan digerîne

Şevên tewlaz,

kenê serserî,

sirûdên dînîtiyên me,

li meydana xiniziyê,

hespên şînê didin cirîdan

Peyvên tirsonek dibin siwarên çalak,

li dilê tunebûnê,

sema çîroka me digerînin

Pirs ne ew e,

çîrok bi ku ve diçe,

em bi ku ve diçin,

agir bi ku ve diçe,

şev bi ku ve diçin,

bîranîna kulîlkan,

bêrîkirina lêvan,

giriyê maçan?

Em li ser lêvên hesretê, mirinê dipên

Tevzînoka pêlên xewnê, me bi êgir dişo

Kefenekî ji dirihreşkan me dipêçe

Gul bi sitiriyan dixemilin,

dibin taristan li dilê evînê

Em dibin hesreta xaka ziwa,

li ser ramûsanek dilopên baranê dikewgirin

Sitiranên me,

Şêxê dînê,

Bavê Seyro,

Ehmedo ronî,

…

şîna

mirina

Xwedê

Digerînin

Sersem dibe konê Qederê

Pêxwas, bi tîna xweliya germ,

me dihûne çîrokek,

HEBÛ, NEBÛ,

TIŞTEK NEBÛ

Netebûtiya viyanê,

bêaramiya sersem,

vemirîna tîrêja kenê meygeran

li noşgeha çavên te,

talan dikin bişirîna ronahiyê

bêzariya xecxecokan,

gazinên Xeca Sîpanê,

vedenga ahenga giriyane,

xiniziya Siyamend,

şevên serserî sipartin tewlaziya wêraniyê

Kundekî serxwer,

dibe waqîna ponijiya Xelatê

ji guliyên şevê stêrk çîrokê dihûnin

hêstir dibin bazbend,

birîna hêviyan dinixumînin

bi sergêjiya peyvê ez te xewn bihûnim

bi germiya rokê dipêçim

destanên mendelhoşiya çavên te,

sermestiya pênûsê,

li dilê mirinê,

sorgulan dibişkivînin

bi henasa hesreta te min xwe agir raxist

ev şev,

lerizîna ahenga nalînên mişextiya me dilorîne

hizra hatinê ye,

dûrî, te nêzîk dike

şevbuhêrkên dirêj bi nebeşdariya me,

tenahiyê sersem dikin

Bêdengiya girî,

xatirxwestinê lal diponijîne

Bihejîne hêlana leylanê,

dûkela berbejna çiyan,

berhemên hêviyê li dilê keviran diçînin

Lavija beyanê ye ev seremerg

Kîjan gul e dihejîne pêjna ponijîna te?

Pasvaniya nependiyê,

dipîve poşmaniya peyaleyên me

Şev perîşan e, pêjna perperîkan dipê

Payîz e, parastina peyvê,

pêxwasiya peymana pîrhevokan dirêse

Xilmaşiya destana sozê,

me sêdar rêz dike

Bila her tişt ji sergêjiya sermestiyê binoşe

Ez, xwe gul li çîmena dilê te zîl didim

Berfîn im li bin sariya pûka xemsariya te,

bi hêviya biharê zistanê mijûl dikim

Vemirîne wê momê,

bila xatirxwestina şeva me,

sariya berfê germ bike

gula beyanê bi peyva dawî,

şevnemê belav bike

Asoya veqetandinê bi xewna hevdîtinek nû,

asmanekî tije girî,

avis bi hêviyên mişexte disipêre dûriyê

Ev şev,

beravêtina xewnê ye,

me bi bîranînan tije agir dike

dişewitîne asoyên me

deydîkên zarokatiyê bi sêdaran mişt dike

li dilê manê,

gerdûna asmanekî avis e

çûnê bi rê dike,

nûhatinê dipê… Û Ez ji min dizîm

Li kenarê xilmaşiyek sersem,

xuşîna çêm, me bi bişirîna xewnê radizand

Payîzokek mişexte,

bi ahenga Seremergê,

ava çêm miçiqand,

şev talan kir,

… ez bêdeng cefilîm,

li dengê Terqînê siwar bûm

bi bîna şevê…

ev sersemî…

ew bêrî…

seranser…

Hezarcar hatim silavgeha perestgeha te

Hezarcar hatim cihê civanê

Hezarcar bûm perçe û parî

… min xwe nedît

Mişextiya xwe li kolanên tenahiyê diçêrînim

Bi heyranokan payîzokên te radizînim

Perçe û pariyên xwe dikim seyrangeh,

li pêşwaziya hevdîtinê radixim

Li ber derî, li qerexê çêm, li kenarê mirina yekalî

ji bo maça dawî, dibim bişirîna bişkuvîna sorgulan

Ev zarîn,

xweristiya hejîna bejna te ye

bi bêrîkirina bîranîna lêvan,

ber bi perestgeha dilê tarî,

bêhejmar çûna min ber oxir dibe

hatina min wêran dibe

Dîsa dimînim,

li xwe digerim,

te nabînim…

Hawara te hêlana biyaniya min dinehwirîne, …

Ji dilê berbangê biherike…

were der!

Rewaniya peyvên nezayîn li ser termê helbesta

şikestinê bihûne!

Ev veqetîn,

bêdawîbûna bêxewiyê û berdewamiya mirinê bû

Li şûnmayên talanê firtone bû

ez bi sawa tariyê çeper kiri bûm

ji sariya dilê êgir bedena min gur kiribû

Min şevreşkên te bi xewnerojkan mijûl dikirin

Li govenda evîndarên bêmirad me evîn bergor kiri

bû

Bi henasa bihara te,

12 guliyên xelîyayî bûn berbejna vejînê

12 rûbar ji adarên şikestinê,

12 gul ji adarên vejînê,

12 dilop xwîn ji adarên bûkaniyê,

Ji dilê wî çiyayî dertê adara keskesoran,

û keldûmana dilê te bejna xecxecokan radipêçe

Keziyên evîndarên te ne, pîrozayiya vê beyanê

bi rengê sor dixemilînin vehejîna xewnê,

ji kîjan keserê,

ji kîjan serpêhatiyê,

ji kîjan lehiya xwînê,

ji kîjan Hewlêrê,

ji kîjan Amedê,

ji kîjan Mehabadê,

…ev vedeng dibe hawar Qamişlo?

Siwarên te ji guliyên têkçûnê

xewna nûhatinê dihûnin

Mizgîna biharê ne, ew 12 lalayên li ser dêmên

bûkên te

Ev qêrîn bedewiya te li dilê hebûnê dineqişîne

sersibehiyên te bi xemlên amedî û hewlêrî adar

pêşwaz dikirin

Îro 12 rengên başûrî, rojhilatî û bakurî bi beyanek

qamişloyî dixemilînin

Birûsk, ji wan çaviyên sor gulşîlanan liba dikin

Çirayên te ronahiyê pêşwazî Hewlêrê dikin

Mom û çira li hev dibin mêvan

Agirê te dixemilîne biharê

De daweşîne şermezariya têkçûna hêviyan

Qamişlo!

Her tu bûyî mizgîna xewnê

Li Zagrosê binefş bûyî

Li Botanê serkêşa govendê tu bûyî

Û li kolanên bajarê evînê, … tuyî Qamişlo

… tuyî Qamişlo

Şewat bi şewat

Agir bi agir

Gulşîlanên beyaniya te di rewrewkên xerîbiya min

de dibişkivin

Li şopa domdoman sorgul zîl didin

Dengê tilîliya dayîkan li ba dibe

Ma ev kizîra şewatê ye?

Yan sirûda bîna biharê ye?

Binehwirîne beyana biyaniya min Qamişlo!

Binehwirîne!

Bihejîne hêlana bêbextiyê,

ji mirinên nîvco,

ji termê helbestan,

ji giriyê şevê

paytexta xweşiya te ava dibe

Wî bikuje, bişewitîne!

Soz dibin keleha êşê

De birêse teşîrêsê birêse!

Ji mirinê heta mirinê,

sed kuştin,

yek girî û rê bêdawî dirêj dibe

Birêse teşiya azarê!

Li kolanên bedbextiya wî

konê xweşiya xwe vegire

Bilîze bi teşiya jiyanê!

Ew û riya bêdawî di hev de tên cûtin,

ber bi asoyekî tune,

bêalî û bênavend dizîvire

ji mirinê dice mirinê

1

Şevek bêxew,

lêdana dilekî,

giyanek nû hat mirinê

Dayîk matmayî ji êşê hilçinî

“Xwedê bi bext mezin bike, te lawek anî”

2

Welatekî jibîrkirî

kesekî qedexe û nenas

3

Qedexe hat

Qedexe bû rêwî

Nenas li windabûnê hêwirî

Bi xewnek leylanî,

li welatên mirinê kelehên azarê dinijinîne

Kuştina di mirinê de

Li kenarê dilê periyek bêbext,

konê evînê vegirt

Rêwî bû

têhniyê bihiştê bû

wî riya dojehê girt

Wê şevê, ahenga seremergê dinehwirand

Tirên dirêj dibû,

ber bi tîjkên hêstiran dikişiya

li ser pira evînkuj,

bêhiş,

bêhay dixeliya

Perî bi baranekê şil dibû,

sermest dibû

Ji dilê gulê biwerive,

xemla miheryê,

şevnema bihara derwêşekî dilkovan

Mendelhoş, xirecira derengmayî

di awirên te de dişewite

gerînokên hesretê,

lawaziya vizîna fermîskan,

waqîna kundan dinehwirînin

pêlên razên te hildiperikin

berbejna asoyan

di ahengên serxwer de noq dibin peyv

ew tilîşopên hîn neşuştî

li bedena rûbarên jibîrkirî

di bendîxaneya bîranînan de te dipên

û ev ez, perçeyekî dîl im

ji dengvedana sirûda seremergê

bêalî, li aliyên te pêl didim

Dipelînim hesreta şevên te

Şevên ji moman mişt girî dibin

Were em yek bi yek bijimêrin,

me çend şahî binaxkirin

Çend gul li berbejna xewnê xeliyan

Ma ne bes e rengên çilmisî?

Li sersemiya çarenûsa xwînî

em girî dibişkivin

Xunav e yan xwedawend e ev gulşevîn?

Roka hesretê sersem, xilmaş e

û weha bedew şîniyek naz, dîwane ye,

Bi giriyekî nerm,

bi kenekî germ,

liba dibe,

diçilmise şev

Bi rojê re dikene dengvedana vejînê

Bi şevê re dikene, serlêdana birînê

Bi ken re digirî firîşteya şînê

Bîna xweliya payîzê difûre,

ma kengî tu bariyayî?

Hîn Cizîrî bi navê te diqîre

Dîwaneyê dînîtiya Selwa,

rêz dike rewaniya êgir

De ron, biwerive ji dilê şevê,

şevnema rûdêmên şînê

Hetav were xwar

Di çavên wê de xwedê dikene

Na digirî

Nizanim

ne dikene ne digirî

Di çavên wê de firîşteyên xwedê xwe bi dar vedikin

Di çavên wê de mirovahî di şermê de noq dibe

Di çavên wê de bablîsokek ji girî

Şengalek kuştî

Kobaniyek birîndar

Di çavên wê de em tune dibin

Çavên wê nifira welatekî bêxwedê

Berxa min, Monalîsa şengalî!

Bigirî!

Bikene!

Di Çavên te de rûreşiya me derdibe!

Çavên te birûskan vedidin li tariya şevê

Nizanim ne baran e, ne xunava lêvên te ye li

lerizîna germahiyê dibare

Min nesipêre kela dengê Şeroyê Biro

„Hekîmo, şev birîn e“

Mîna berfînekê ji Çiyayê Şerefdînê raşêlehe çaviya

êşê

„Hekîmo, şev bê te êş û şîn e“

Kobanî, nizanim ne gulekê diyarî te bikin, ne

guleyekê

Kîjan ji dengê şewata tilîliya dayîkan bilindtir e?

Gul, yan gule?

Ev çi bobelat e,

Kezeb bi tilîliyan beroxir dibin

Bi tilîliyan pêşwazî dibin

Bi tilîliyan em digirîn

Bi tilîliyan tune dibin

Jiyan agirê tilîliya dayîkekê ye,

têlek rêsayî, guleyek bêbext û tirsa çavê zarokekê

Tirs û birs me nas dikin, em zarokên xwedê yên

sêwî,

ji şewatê ber bi şewatê hêstirên dayîkan li şopên

xwe direşînin

Bazar e, bazar!

Kî tirsa me dikire?

Kî birsa me dikire?

Kî tilîliyên dayîkên me, hêstirên wan dikire?

Em xwedayê xwe jî difiroşin, kî dikire?!

Lê êşa xwe?!

Hemî peyv, hemî xweda, hemî em dişewitin û ew

dimîne!

Li qerexê mirina me konên şînê tên vegirtin

Konên ji ba û bahozê

Şînistan e ev welat, ji fermanê me dibe fermanê

Baran li xwîna me dilukume

Û hîn lavijên me liba dibin

Bazarek vekiriye ev welat

Xwîn tê firotin

Jîn tê firotin

Rûmet tê firotin

Em û lavijên me tên firotin

Bazinê nifirê ye ev welat

Ne em jê vedibin, ne ew ji stoyê me

Em bûne lehengê destana Sisyphos li vî welatî

De fermooooo!

Xweda û firîşteyên me jî bifiroşin

Kevirên gorên me bifiroşin

Lê em ê ji tozê bibin jîn

Ji xwînê bibin vîn

Ji çaviyên birînê bibin evîn

Sirûda mirinê me ez, Seremerg im

Roj hilat û ez jê re serçok bûm

Ji wê demê ve taristanê ez dam ber sînga xwe

Û mirin li pey mirinê min dikuje û her vedijîm

Ji nav xweliya mirinê dibûm zîl ber bi rojê

hildikişiyam

Pêşî min xwedê kir kurd

Û bi heft firîşteyan havên da ber

Hola min li banê gerdûnê geriya

Mirin li pey mirinê bi ser min de weriya

„Xwedayê mezin her padşa ye, hezar û yek nav li

xwe danaye, navê mezin her xweda ye“ û

Bi hezar û yek navî digerîne mirina min

1

Li vir bûm, min bi tenê mijûliya xwedê dikir

Parêzvanê rojê bûm

Bi agir re lavijên min liba dibûn

2

Hezar û çarsed xencerên te di pişta min de çikiyan

Dîsa rabûm, roj û agirê xwe min gur kirin

3

Şûna 73 guleyên te li dil şax didin

Guleya 74 …?

Em biran e!!!

4

Ev çiya çi req û ziwa ye!

Nalîna min, tiliya min bimije

Çend dilop xwîn ji ber tofanê mane

Çavên xwe bigire bila çiya dengê me neke!

5

Bavoooo min bikuje!

Dayê min bikuje!

Naaaaaaa ….!

Li min biborînin wa diçim zikê çiyê ….

6

Keça min hun sisê ne û dilopek av maye …

Kê ji we bikujim û kê …?

7

Û ev çiya çîrokên wî dawî lê nayê ..

Em biran e ……!

Bazar e,

werin jin bi 500 î …

Serî bi şûrekî …

8

Xwedayekî serhîz li goşeyekê jê çiyê

Seriyan dihejmêre …

Tîqtîqa kenê wî: waxxxxxxxxxx, hewqas serî bo min

û bi navê min?!

9

Lêxin …!

Bila serî li ser gewde nemîne

Herbijî ….

Hun qehreman in qehreman!

10

Destana qehremaniyê hîn pê ve diçe …

Serê bavê xwe di beroşa dêwekî de dikelîne

Û sirûdên serkeftinê dinehwirîne!

Şabaş!

Şabaş!

11

Ji çiyê heta bi deşta xwînê,

perî û firîşte rêz bûn

sêncek ji bedenên ciwan Şingalê radestî pêla

xwedê dikin

Ew jî biran e!

Birayek min diavêje agirê dojehê

Yek bedena xwe dide ber agir

Li ser pêla xwîna xwe min diavêje Rojavayê dil

Şingal û çîroka birayan rûreşiya vê xakê ne

Şingal û çîroka birayan Mîrê Kore û Mirzayê Zaza

ne

Şingal û çîroka birayan şerê şevê û rojê ne

Şingal dê bimîne xalek reş li eniya dîrokek bi xinizî û

lehengiyê lihevalandî

Eger Şingal nemîne rûreşî tê bincilkirin

Şingal dîdevana rûreşîyê ye

Û her dimîne …

12

1400 sal e xencera te di pişta min de tê badan

Ew xencer bi xwe bû pişta bavê te hêrifand

Dê û xwîşka te hetikand

Ew xencer bû te ji pişta bavê xwe kişand, di pişta

min de çikand

De babide bira, tu jî wek min zarokê fermanê yî!

De babide bira babide!

13

Parêzvanê min kujer bû

Êrîşkarê min kujer bû

Tenê mirinê û çiyayekî req û ziwa dilên xwe ji min re

vekirin

De min bikuje biraaa, piştî mirinê jî min bikuje

Ez rûreşiya te me …

Bi jiyana xwe te rûreş dikim

Bi mirina xwe te rûreş dikim

Mirin para min e, rûreşî jî ya te

Şingal nikare bi gotinan bê hûnan

Birînek vekirî li ser asoyên xwedê

Wêne birûska êşê vedidin

Xwedê ji banê jor tînin tobê

Periyek per jikestî li dilopek av digere

Kevirekî sert diguvêşe ser şewatê

Çavek jê min Şingal e, yek Kobanî ye

Yek jê „birayên min“ bi xencereke biyanî teqandin,

yê din sûrên Sînê li pêş xenceran

Ez hîn dibînim, çavek jî dikare ronahiyê bibîne

Li navbera çav û çav birîneke li ser asoyan vekirî

Hin li çep digirîn, hin li rast

Ez di nîvê eniyê de, li navbera herdu çavan

çaviyeke xwînê, çep û rastê xwe dinehwirînim

„Xerîboooo şevên payîzê dirêj in“! Ne ji vir im ne ji

wir im

Çep jî dişewitîne, rast jî

Lê hun …!

Ba min û te li hev dihêwîrîne lawê min

Li nav welatan em li bayê digerin

De were berî xatirxwestina dawî, ez ê bazbendekî ji

vî reşebayî bo te birêsim

Li ser şopa çûna te dibe ku ev hêstira dawî bibe

nîgar

Nîgara cudakirina min ji min

Û ez ê bimînin, peykerên tozê ji zuhabûna hêstiran

binijinînim

Ma rewaniya dilê me dê çi bike li vî welatê tozê?

Çavkaniya hêstiran jî zuha bûye lawoooo

Kizîra dilê me nikare qertelan bihejîne

Ew bi bêhna goştê mirovan serxweş dibin

Ez nizanim ne te beroxir bikim, ne xwe

Li şerê dawî dilê min gul biçîne berxê min

Û guleya dawî bila para kezeba dayîka te be

Em havênê êş û şewatan, girî dinehwirînin

Em ba ne, dibin bager

Ba û ba li hinavê nalînên xwe dihêwirin

Bejna xwe carekê li ber sêdarê pîva bi çar sedsalan

bilindtir bû

Hesretek kişand û keniya

Ez ne tenê ji sêdaran berztir im ji mirinên çarqolî jî

bihêztir im

Bejna xwe bi dîwarê wan re bipîve tê bi çarhezar

ronahî biser bikevî

Dilê xwe bi têlên wan re bipîve tê bi hezar gerdûn

gul şên bibî

Ji cihê silava te hemî dîwar dihêrifin

„Vebin derîno…“ hîn jî li wir Pîr Sultan Abdal e

diqîre

Dengê te li silavgeha wî dihêwire

Ne dergeh dikarin rawestin ne dîwar

Ew deng nayê birîn, vedenga vejînê ye ew

Nêçîrvana xecxecokan, pala dilê min e mêrga te

Ji biharên Cerehê min çend reng parastibûn

Bila dilovan bin destên te

Ha li wir çîmen e

Nizanim ew reng ji Kanîgurê bû yan Warikê kewan

Dibe jî pala Girê Otilce ye, dengvedana lîstika te

Li wir tiliyên xwe bipelîne bila keskezer der bibin

Neçine wan çend rengên mayîn

Ahenga qedera derengmayî talan neke

Li sînorê çep û rastê dil pal bide

Ahenga xecxecokan binehwirîne

Firek ava kaniya şirikê, yek ji kanîka Ubêdo

Û weha birêse li ser kanîkên dil

Şivana qitikên Cerehê

Cara dawî dema min tu rêwî kirî destên min bêtilî

mabûn

min tiliyên xwe hemî li ser laşê te jibîrkiri bûn

Bi her pelandinekê tiliyek diweşiya

Yek dibû tû li ser sîngên te

Yek dibû gul li ser rûdêmên te

Ya din xunav li ser lêvên te

Û yek bi yek li bexçeyê Irmê niştecî dibûn

Jibîr neke hay ji tiliyên min hebe

Hemwelatiyên penaber in li ser laşê te

Çav li dûriya êşê û bêkêriya peyvên bêxwê zîz

dibin,

em benîştê devê qederek reş, tenê dînîtiya jiyanê

dikare me bilivîne.

Ne welatekî bêxew û ne xwîna har peyvên me sînor

dike,

di xwîna me de kew diferfitin, kêr ya me ye,

kew yê me ye û birîn meya sor bi meygerên kelegirî

maseyên mirina me dixemilîne.

Noşa kewan agirê kewistanê gur dike.

Kewistan û kew û êş, me Beko dirêsin.

….

Vê êvarê dîsa bêciriya qitikên Cerehê di rekeha

sînga min de agirdankan vedidin

Hîn ew deng e, dema kewbirayê min dikir qebqeb û

nalîna bavê min li nav têlên rêsayî

Ne têl ji xwînê riziyan û ne xewn

Û dîsa jinebiyên me dilorandin: “Kemal bavê me ye,

ew taca serê me ye”

Peyama sultan û kewan û qitikên bêçare li nav têlên

dilê min dirêsin

Ez dimînim Serxet û Binxet û kew dike qebqeb …

Fermana sultan e kewoooo min qef bike dafka wî …

………

Dengê min di gewriya min de diqurmiçe

Weha tî

Weha birçî

Sersem û behitî

Rekeha sînga min erdhej e

Ji ser û bin dilerizim

Vedeng ahînek çilmisî

Li valahiyê pêl dide

Ev tirs e tirs

Leşkerên taristanê min dorpêç dikin

Û pêxwasên ji xwîna min Seremerga min

dinehwirînin

Ev giyan û qedera bi 72 guleyan serjêkirî

Rabirdû û dahatûya serşoriyê ne

Rûreşiya xwe bi dawî bîne bila bibin 73 car

Li ser destên te bêm serjêkirin

Lê bizanibe dîsa ji nav vê xweliyê zîl didim

Ez sîmir im ma tu nizanî?!

Vejîna min tovê evîna xakê ye

Dîsa baran dibare,

bêhna te şevê serxweş dike

Hesreta axa payîzê ye,

bêrîkirina maça te û xweliyê,

pêxwas têm silavgeha te

Noş, bila peyale bihejîne sermestiyê,

ma kî me dixwîne ji nalîna şevê û pêve

berjor bike meya zelal, em in lerza ser lêva tirsê

Û bila heta banê xwedê girî û ken me hildêrin

Derwêş in em, rêwî ne,

li hêviya maçên baran û axê

……..

Em bûn me çiya kedî kirin

Pezkoviyan li ber sirûdên me sema digerandin

Dar û av û lawiran li ber dilovaniya me serî

çemandin

Em in lawên wan çiyan şopepiyên me çîmenên

deştan afirandin

Em ê bimînin çiya û deşt

Em ê bimînin xweza û bext

Em in parastina hebûnê

Refên qitikan...

ber bi ava Cerehê dixoriyan,

em jî, bi pêlên refên hesretê....

hogirî wan dibûn

Em û çem û qitik ....

civanê germa rojê bûn,

bi hev re bi firê diketin,

Cereh ji me dûr ket,

na em ji Cerehê dûr ketin,

lê qitik, ......?

hîn li Cerehê dihêwirin......?

Yan ew jî, bi agirê dojehê,

ber bi dilovaniya penaberiyê,....

rêwî bûn........?

Tenêbûna Cerehê serxweriya te dihejîne welato

Ev şev min û Cerehê li hev dialîne

Li wan kavilan dîsa dibim nêçîra qitikan, leylanek

bêcir e te li şevên min dialîne …

Dîsa refên qitikan ketine rikberiya Cerehê

Nizanim ne Kanîgur e, ne Warikê kewa û ne Qubika

wêran e tevna sergêjiya min dirêse

Ez û heyv bi guliyên şevê di xewnê de noq dibin

Di hinavê xewnê de xewnan dinoşin

Diyarê Felekê jî weha aram li sînga xwedayekî

sermed destana Cerehê dihûne

Ne ez ji xewnê diwestim û ne heyv ji nêçîra qitikan

Û qitik sersemiya min dirêsin

Ez nêçîrvanê xewnê li davkên xwe dilikumim û

leylan ji xunava Cerehê difûrim

….

Li bin dara tûyê min dilê xwe raxistibû

Tûya li ser kaniya gund

Wek her roj tu bi darê re hidiperikî çivîkê

Kanî mişt bû ji avê

Dema min xwest te di nav zelaliya avê de bigirim

Tûyek ji nav tiliyên te firiya

Mîna ava jiyanê li ser lêvên min heliya

Bêhay, lerizîm

Tevizîm

Mîna sirûdekê li nav pêlên navê te gevizîm

Sil bû çivîk

Tû behitî, kanî bêreng ma

Memikên şemamokê ne ev hesret, de hilo danheva

penîrokan

Silavgeha me hîn me dipê, xerpîşokên yariyên

zaroktiyê

Û weha Girê Helîmokê dilovan bi ser me de noq

dibû

Bêdeng be! Êwirgeha me bila nebe hêlîna qitikan

Ma me nabînin dema bilind difirin?

Ma ne helkehelka dilên me ye wan sil dike?

Na, nêçîrvanên kulihan dibin mêvanên aramiya me

Penîrok û şemamokên me talan dikin

Mirîşkên me di qinikan de wêran dikin

Leşkerên devehan me ber bi qedera me koz dikin

Toz in, agir û roja me neçar dikin

Û weha dilovan awira dawî li dilê qederê çilmisî

Em çûn û qitik sil dirêsin

deveh û kulihxwer

Cirîda dawî li dilê agir û rojê didin!

Min tu sipartî dilê çiyê ma tu nizanî?

Beybûnek yekta hildiperikî berbejna rojê

Ne tu westiyayî ji semayê, ne ez ji bêciriya peyvê

Ma kîjan helbest dikare te bibêje?

Tu peyv î

Destpêk û dawî bi te tê pê

Ji pencereya birîna xwe keserek kûr avêt nav têlên

rêsayî

Xwedê û firîşteyên xwe bardikirin pişt sînor

Kûçik jî hîn direyîn … Li ber pasevanên Romê dûv

dihejandin

Ev der Serê Kaniyê ye yan Sînema Amûdê ye?

Doh jî îro bû … Tenê xwîn dûriyan dişewitîne

Axxx eger ne ji qebqeba vî kewê malwêran bûye dê

bigihîştime vî çiyayî

Waaa çiyayooo! Ma tu min nasnakî ku dibî

hêwirgeha kewan?!

Çiya hêdî hêdî dihêrifî, dibû agir û şîlana biçûk

dikişand nav dilê xwe … Bavooo min tenê nehêle,

diya min jî çû!!! Ji kewan ditirsim bavoooo!!!

Keriyên berazan berjêr dibin û ez li ser zik û piştê bi

mayîn û têlan re kêferata mirinê dikim,

ji Bagokê heta deşta Binxetê bêndera laşên

kulîlkên min e.

Ez xwe li singoyan didim, festîvala teyrên kelaxan

dilorînim,

û ber bi Serê Kaniyê birînên Helebçe hildidêrim,

ne çavên min ji xewnê têr dibin, ne jî birîn ji êşê,

û weha kelegirî cendekê xwedawendekî hildigirim.

Ma tu dizanî kengî serleşkerekî mîtanî digirî?

Ma tu dizanî ji kîjan birînê xwedawend bêhiş dibin?

De babide xencera xwe di pişta min de babide!

Birîna îro û doh li hev bialîne!

Ji Serxetê heta Binxetê xewna bavê min têlên

rêsayî dişewitîne, hîn neriziyaye

Ji Helebçe heta Serê Kaniyê sirûda bavê min banê

ezmanan dilerizîne, hîn zûwa nebûye

Ji xwîna min heta xwîna min agir û volkan e, hîn

neçikîyaye

………

Ey guleya bedbext heta kengî vîzvîza te li bedena

min dê sirûdên êşê binehwirîne

Danê sibê tu başûrê dilê min dihetikînî

Nîvro bakurê kezebê tu dikî firavîna seg û guran

Doh jî li rojhilatê min şîniya rûreşiya te bû

Rojavayê min nû semayê digerîne …Nûjîn e!

Simbilê poşmaniyê li ser lêva min netewîne

Ez bi çîrokên dapîra xwe bi heftê û du gulan te

didim poşmaniya tawanê ey gule!

Keça min! “Ji heftê û du miletan re xêrê bixwaze bila

yê heftê û sê tu bî“

Te çîroka dapîra xwe bo wan got berî xwîna

pêxemberên xwedê birijînin û di perestgeha tawanê

de serê xwedê bi bilindkirina navê wî bibirin ….!!!

Ma te got wan tu kî yî? Tu cî yî? … Nûjîna Rojava

Te got wan xwedawenda jiyanê bi navê xwedê

nekujin?

Te got wan şûrên we di beşdariya xwîna firîşteyan

de riziya ne?

Te got wan dema dapîra te lavija beyaniyê

dinehwirand: „Xweda bi hana 72 miletî ve were û

emmm …” bi hemen şûrî serî hat firandin ….

Te çiroka Mîrê Kor û koma jinên jêrzemîna Lalişê bo

wan vegote …Nûjîn ….

Siwarên Rojhilatê ne em Nûjîn…. Bi kindirên kurên

diya xwe bi dar vedibin

Kewên gozel in em Nûjîn … Bi dafkên kurên bavê

xwe tune dibin …

Çîrok nayê dawî, her roj di xwîna me de xwe dubare

dike …

Bila şikeft û berehên vî welatî bipeyivin ka çend

derya xwîn romana me bi dawî dikin

Bila çiya bipeyivin ka çend darbestên xwedê di

hinavên xwe de kom kirine

……..

Firek mey maye û bila peyale di xwîna min de

bişewite … ez sermest dibim hun jî govenda mirinê

bigerînin …

Peyvek bû got û ber bayê ket

Xwedayekî ji tozê bû hêrfî û bû moran

Dibe jî xewnek bû, tiştekî weha nebû

Ne em bi hev re çûbûn nêçîra qitikan ne jî danheva

penîrokan

Vê perdeyê jî bigire, darbesta xwedê ye soz

Momek din jî vemirîne, xwe bisipêre bagera peyvê

Û noş şevê ….

Rimbazek bûm li goşeya çiyayekî ji bîrkirî

Derwêşek bûm li anîşka lalişekê bi hatin û çûna rojê

re liba dibûm

Min bedena xwe dida ber êgir û ronahî li dilê tariyê

gur dikir

Ohhhhhhhhhh xwedê tu heftê û du miletan biparêzî

û em jî teva …

Û ji beyabanê kulehên mirovxwer pêl dan ser min

Laşê min goşe bi goşe neqirandin

Kirim serada hemî qirêjan

Hestiyên xwe dixwim piştî goşt bû para kulehan

Şeva min necefilîne, bihêle serê wê bi wodka bişom

Li hembêza peyalê û asîmanên çavên te bêhejmar

Weha zelal hêstirên firîşteyan diçirisin

Firek ma, min tev neda …

Bêciriya qederê ez li hembêza te qef kirime

Şev sitar e …

Peyalê hilda tenê bibêje noş

Bila hişê me bibe tariya şevê

Îşev ez ê bibim mey

Ez ê bibim firek wodka li ser lêvên te

De min binoşe heta şev li me bigere

Em xalepirs in li ser eniya xwedê

Sînor Perçeyek ji termê xwedê ye, zemîna dil

bergor dike

Dilê dayîkekê li ser têlek rêsayî

Bîranîna bavekî ji zarokên xwe têrnebûyî li ser

mayînekê

Epriya evînadarekê li nav têlan dîl mayî

Sînor çîroka welatekî ne welat e

Sînor dêw e, ji xwarina me têr nabe

Sînor teniya binê sêlê ye, me rûreş dike

Sînor …

Sînor em in, ji xwekuştinê têr nabin

Destên xwe davêjim guhê xwe tiliyên min diweşin,

Li pişt min qebqeba kewan, qamçiyê qederê li stoyê

min dipêçe

De werin malê mirî!

Vî welatî bêpere difiroşim!

Ev welat nifira qederê ye

Ji kulehxweran heta bi pêxwasên beyabanan

şevêniya livîna wî dikin

Xwediyên wî pêzewanên şevjenîna zinêkaran e

De bila biqîrin li ser xwîna keçikaniya te welatooo!

Tekbîiiirrr, Alahûekber ….!

Qelenê te ji Roma Reş hatiye girtin welatooo!

Bazirganên te li meydanên zinêkaran didin cirîdan

Tenê kurtepistekê di guhê şevê de dixurbilînim

Zimênî bi gerdûnê dikeve …

Meyxane tarûmar dibe …

Noş …

Ava jiyanê diherike ji dilê peyalê

Waşo Kanî ye ev der …

Û li ser milên zinêkarên tariyê darbesta xwedê

Ma çawa dê neqîrin peyalên meyê

Noş ….

Tu min nas dikî ez kî me?

Ez nifira berbangê me

Ez derya û volkan im

Ez ketin û rabûn im

Ez berxwedan û têkçûn im

Ez Habîl û Qabîl im, tovê kuştina xwe me

Ez kew im birayê xwe kaş dikim mirinê û bi kindirê

stoyê wî xwe bi dar vedikim

Te ez nas kirim, ez kî me?

Ez çil miliyon bêcî me

Di lavijên xwe de jî seyr im: Ya xweda tu riya birayê

min venekî û li hana dijminên min werî!

Te niha ez nas kirim ez kî me?

Ez ew ker im, ker hatim û ker diçim

………

Ji Silavgehê heta deriyê Kaniya Sipî ez ê bi navê te

biqîrim

Hey hana hey hana û li ber kela dilê te baba

derwêşek bisotim

Sirûdek bêmirin î li wî gelî pêl didî

Ez Mîrmih im Mîrmih, piştî sed şewatên din dîsa li te

vedigerim

Û li ber bejna te ez ê her binehwirînim: „ Xerîboooo

şevên payîzan dirêj in …“

Ez kesera îskên girî me li ser lêva te zîz dibim

Erdhejê bi banê gerdûnê dixim

Sibe jî li ser dilê rojê zîl didim

De were em bibin dareke zeytûnê li wî geliyê pîroz

Sîbera xwe berdin dilê evînê

…..

Ji şevê heta bi şevê, roj bikene

Ew dengvedana vejînê ye

Ji rojê heta bi rojê, şev bijene

Ew serlêdana birînê ye

Ez ê doh jî, li hêviya te bimînim

Dibe ku par te bibînim

Û sibe xwe bi dar vekim

Weha bedew were

Bi bişirîneke xweş,

bi giriyekî nerm,

stêrk dikenin

Bîna payîzê difûre

Tije tov

Tije jîn

Tije xwîn

Û bihişt dibişkive

Ma tu bariyayî?

Mendelhoş dilopên xwînê, gul vedibin

û çav birçî, li xewna doh digerin

Ji çemê Aras heta bi welatê berfê,

pêxwas bihûne guliyên xewnê

Ji geliyê Zîlan heta bi Qamişloka xwînê,

sermest bihejîne liva birînê

Ji xwîna Amedê, Hewlêr û Mihabadê,

birîn dipirse; kî yî tu?

Ez ne kes, ne tişt, sermed li paxilê dîrokê, bêcir, ji

sêdaran şîr dimijim

Îro dîsa serê sibehê berî razanê, dema civîk diçûn

tobê û dinya di hawar û halana stiranê de mest û

serxweş dikirin, qehweya te ya berî çend salan li ser

masê bû. Hîn ew peyaleya ku cara dawî lêvên te li

ber ahnega civîkan di bin barana maçan de hiştin li

hêviya te bû. Ne peyale hatiye guhertin, ne jî sibeh.

Weha şêrîn û nazik herroj dibin mêvanên dînîtiya

me. Em bi hev re şevê rêwî dikin û bi zîzbûna

dengê keser û nalîna Mihemed Şêxo diçin êşek din.

Peyale ji êşê tije qehwe bûye. Sibeh gerdûnê ji

azarê diafirîne. Tu jî, perestgehên bûkên berfê li

Çiyayê Şerefdînê, alên ji keser û fîxanan rêz dikî.

Gelo çend perestgeh avabûn û hîn peyale her sibeh

ji êşa te dilerize.

Îro dîsa tu, mêvana nebeşdar, vê şevê bi rê dikî û

min dispêrî êşek nû. Roj êş e dema di hesreta dîtinê

de, xwe noq dike dilê xewnên têkçûyî. Ber bi

asoyên ji mij û moranê şivîleya bagera windabûnê

weha zîz û xemgîn mîna dengê stirana me

dilerizîne. Em êş in dema em bi şîrê qedexe, guneh

û gunekariyê tên firşikkirin. Êş gerdûna me ye dema

em di cîgera dayîkan de biyan tên afirandin, biyan

çavên xwe li jiyanê vedikin, biyan ber bi biyanî û

windabûna xwe de dibin rêwingî û biyan ber bi

mirinê ve diçin. Zemîna me biyanistan e, gora me

biyanistan e, jiyan û mirina me biyanistan e.

Gul beyaniya xwînê kelegirî bi sirûda seremergê li

welatê leylanê pêşwaz dikin …û welat ji bêciriya

qederê siwarên tariyê beroxir dike …ne welat ji

xwînê têr dibe, ne gul ji sorbûnê û ez pariyê devê

mirinê di bendemanê de, yek bi yek firîşteyên xwe

bi dojehê serwext dikim ……

Hoyyy çiyayooo!

Te çend caran hinavê xwe ji vê êşê re vekir?

Te çend caran zarokên xwedê di dilê xwe de

veşartin?

Ji siltanan, ji mîrekoran, ji koremarên birayan …

Tu çend caran di wan zinaran de mirî û dîsa ji zikê

xweliyê şîn hatî?

Ma tu têra çend fermanên din dikî?

Tu têra çend êşên din dikî?

Tu têra çend xencerên birayên xayîn dikî?

Di berzbûna te de hîn dengê Dawidê Dêwid pêl dide

Niha jî neviyên wî sirûda manê bi dengê zarokekî tî

dinehwirînin

Destek li ser çekê yek hêstirek bêdîn ji çavekî

qehreman pak dike

Çavekî ku fêrî girî nebûye

De binehwirînin: Em li vir hatin, li vir in û li vir

dimînin

Em zarokên rojê ne, agir jî nikare me bişewitîne

Lê xayîntî êş e me piştxuz dike

Li kenarê xilmaşiyek sersem,

xuşîna çêm, me bi bişirîna xewnê radizand

Payîzokek mişexte,

bi ahenga Seremergê,

ava çêm miçiqand,

şev talan kir,

… ez bêdeng cefilîm,

li dengê Terqînê siwar bûm

bi bîna şevê…

ev sersemî…

ew bêrî…

seranser…

Hezarcar hatim silavgeha perestgeha te

Hezarcar hatim cihê civanê

Hezarcar bûm perçe û parî

… min xwe nedît

Mişextiya xwe li kolanên tenahiyê diçêrînim

Bi heyranokan payîzokên te radizînim

Perçe û pariyên xwe dikim seyrangeh,

li pêşwaziya hevdîtinê radixim

Li ber derî,

li qerexê çêm,

li kenarê mirina yekalî

ji bo maça dawî, dibim bişirîna bişkuvîna sorgulan

Ev zarîn,

xweristiya hejîna bejna te ye

bi bêrîkirina bîranîna lêvan,

ber bi perestgeha dilê tarî,

bêhejmar çûna min ber oxir dibe

hatina min wêran dibe

Dîsa dimînim,

li xwe digerim,

te nabînim…

Ma qedera te ye li pey pezkoviyên sil çiya û çiya

êşên me disipêrî govenda bagerê?

Ne çiya ji te têr bûn, ne jî pezkovî tên hedanê

Bizota dilê te ye erdhejê dike sînoran

Gavek li Amedê, yek li Sine û Mihabadê û ji pêsîra

Azmir û Berzan tu zîz dibî li Waşûkanî

Lehiya hawara te ye gurmînê dixe Qamişlo, Rojava

pêl dide

De binehwirîne sirûdek mîtanî siwaro û ber bi dilê

rojê hildêre mirina dîrokê

Îro vejîna te ye

Ji nû ve hestiyên me tên dîlanê

Siwarooo …!

Destên xwe bipelîne li ser têlan

Ha li wir …

Laşek, didu, sisê, ….

Hêstirek, didu, sisê, …

Hêviyek, didu, sisê, …

Bihejmêre çend dilên dayîkan, bûkên şevê,

evînadaran li ser mayînan daleqandîne

Ne çavên te westiyan ji hilperkîna şevnemê, ne jî

hespên xewna min ji cirîdan

Sor e reşahiya hêviyê dema tu di xeyala min de

diçikî

Ma ew çi şîn e di çavên te de diçirise û bi ronahiya

berbangê ken dide girî?

Tariya şevê sor dikin bîbikên çavên te

De were bêxewiya min bixemilîne bi reş û sorê xwe

Ji bîr neke çend dilop şîn bi ser sipiyê dilê min de

biwerivîne

Firîşteya xewna min …

1

Bêdengî heytehola dojehê ye, birçî agir dixwe

Xewn e xewn ev zikên ji êrîşa kulehan wêran dibin

Û Mele Xatiyên me hîn li ser segoyên wan diçêrin;

silavê li lavija mirinê bikin,

em in yên bi werîsên xwe bidar vedibin

2

Dîsa tu yî keça Agiristanê?

De bibare, baran bibare,

ez û tu û xwelî û siya welatekî ji xewnan li tevna

hesretê dihêwirin

Weha nerm bibare mîna xunava xewna me

Û li ser dilê vê şevê hêstirek ji bermayên hêviyê,

binixumîne sawa şînê

Awaza çilpîna te li mija sersemiyê pêl dide

Lê şev hîn jî, bêcir e, me teşiyek vala dirêse

Bêhna xweliya payîzê, çilpikên te û şeva serxweş,

3

Doh jî hun ev bûn, îro jî hun ev in!

Hun hîn ji kujtin, talan û komkujiyan têr nebûne!

Lê îro hin navê qehreman û lehengan li we dikin!

Di bazara kuştina me de hun dimînin hun!

Sûr û bedenên mîrnişîniya we ji qoqên serên me

bilind dibin!

Hawara keçên me mûyekî ji mirovahiya we nahejîne

Bikujin heta hun dikarin!

Giyanên me dibin sêwana welatekî rûreş!

4

Firîşteyên me li ber bejna te dibin mom Waşûkanî

…

Ji bo Ahora hembêz bike Zeredeştê Mîtanî ….

Dîsa xwîna me di dilê Xwedê de erdhej diteqe

De bila bipijiqe rûyê qederê û biqîre: Em li vir bûn, li

vir in û dimînin li vir

5

Li kolanên mirinê xwe û bîranînên te bi firtoneya

derbideriyê hildidêrim

Ne ez ji revê westiyam û ne tu ji wêraniyê

De giyanê min mîna kelemperekî zûha berqef bike

Bila liva dawî li nav hinavê te bê hedanê

Nimêja gulê ye li ber bejna agir ew aramiya te

Min doh xwe neşişt, mistekê ji bêhna te serxweş

hiştibûm

Ez doh nekeniyam, hîn kenê te awazên biharê dirist

Ez doh negiriyam, lalayên rondikên te çavên min

perde kiribûn

Bêhna xwe bibe, serxweşiya min bihêle

Kenê xwe bibe, bihara min bihêle

Giriyê xwe bibe, min bi lala sernoş bike

6

Mîna çîrokek bêwate di ser siya xwe re difirim

Ez pêlek deryayê me bêxew serê xwe li zinarên hişk

didim

Serpêhatiyek jibîrkirî me li ser kenê bêciriya xwe

Min roj winda kir, heyv winda kir, xewn winda kir

Li qerexê şînê bişirîneke xemgîn im

Siwarê rojhilatê bûm, kewbirayên min li davkên

fermanan siwar kirim

Bi lavija sibê re roka min talan dikin

Min ji bîr kir ku havênê axê bûm

Min ji bîr kir ku sirûda beyanê bûm

Min ji bîr kir ku dendika gelekî xwekuj bûm,

xwe di agirê biratiya hovan de dişo

Min ji bîr kir li kîjan fermanê hatim kuştin

Li kîjan fermanê hatim şewitandin

Li kîjan fermanê hatim serjêkirin

Li kîjan fermanê hatim revandin

Min ji bîr kir ez kî me, ji ku hatim

Tenê nalînek li qerexê windabûna min

Lavija dawî ya dayîka min

Li bin kêra kewbirayê min:

„Xwedê heftê û du miletan biparêze û pişt re jî min“,

li kolanên reva xwe digerînim

Rêwî me ez îro bêser û ber

Di leylana xewna xwe de

7

Pişta xwe dabû latekê û ber bi asîmanekî bêxweda

ve dizûriya

Kes dengê te nake kalo bigirî û ha bigirî

Ji asîmanan av nayê, nan nayê, baran jî xwîn e

8

Bihêrifîne sînga min, hêlîna kurmên xwexwer e ev

beden,

neponije bi ser birîna min de,

li vir bazar e li wir bazar e û ev rekeha rût û birçî

nikilên kewan dipê.

Kûr bajo, di bazara xwînê de dil jî tên xwarin

Tewşo mewşo bûye ev xweda, lê kî ye xweda?

Tu yî yan ew e?

Bazirganên vê xakê xwedawendan jî dikirin û

difiroşin

De bes e êdî min jî bi nikilê xwe bixwe

Bila bazar bi ser canê min de bê girtin

Wax çi bi saw e ev taristan!

9

Biwerive ji dilê gulê,

şevnema li ser rûdêmên sibê

Mendehoş, xirecira derengmayî di awirên te de

dişewite

gerînokên hesretê, lawaziya îskeîskan,

lavelava waqîna kundan dinehwirînin

pêlên razên te hildiperikin berbejna asoyan

di ahengên serxwer de noq dibin peyv

ew tilîşopên hîn neşuştî li bedena sar

di bendîxaneya bîranînan de te dipên

û ev ez, namîne ez

perçeyekî dîl im ji dengvedana sirûda seremergê

bêalî, li aliyên te pêl didim

Dema xwîn helbestê dihûne

Dema rênca zikekî birçî peyvê lal dihêle

Dema sanca kezeba dayîkekê hawarê bêdeng

dihêle

Eger heme wê demê nebim dengvedana giriyana

êşê

Bila ez û helbest tev bişewitin…..!

10

Serê vê sibê dil dixwaze bi baranê re bibim xunav li

dora giyanê te biwerivim

Ne baran rê dide min xwe bibînim, ne tu dihêlî bi ser

xwe ve bêm

Weha ber bi jor di valahiyê de difirim, li peyvên te

dilukumim

Sibeha te bi xêr periya min!

Îro jî li bin baranê li te digerim …

Ev tu yî li dilê min didî yan dîsa kurtepista birînê ye?

Eger îşev Giwêj û Ezmir bi ser bejina şeva te de

xeliyan, zanibe li ber pencereya te weha hêdî hêdî

baran dibarim,

ez ê li ber xewnên te liba bibim, tenê lêdana dilê te

bihejmêrim ….

11

Dema rewaniya peyvê ji dilê êşê diherike, tenê birîn

dijene

Êş dibe asîmanekî sermedî, gerdûneke mişt ji

birînên vekirî

Ber bi asoyên girtî pêl dide

Em mirov êş in, li şewatan çep û rast dihêwirin

Em mirov şewat in, çep û rast li birînan dihêwirin

Ne birîn tên girtin, ne şewat vedimirin

Em mirov in Hekîmoooo

Em kul û şewat û agir in

12

Mîna kuliyek berfê

Nizanim ne ji rûyê Ezmer ne ji Giwêje hilfiriyam

Heta derengê xewê li ber pencerê

Erê ez bûm ew hawar û heytehol

Ma te pêjna min nekir?

Were em biçin Serçinar, firek mey binoşin

Eger ez mam dê xwe berf di piyaleya te de

hilweşînim

Çiwarçira me dipê

Şev têra xwe tarî ye, tu jî neçe ava …

13

Êşa min rûreşiya te ye, piştî çend komkujiyên din tê

li rûyê xwe yê reş temaşe bikî!!!

Minminok im, bi evîna agir xwe bi agir dişewitînim

Li nav mirinê jiyan zîl didim

Min bikuje heta tu dikarî

Min bişewitîne heta tu dikarî

Ez evîn im tenê heskirinê nas dikim

Tîjkên agirê bedena min germiyê didin dilê te

Sariya mirina min berdewamiya bedbextiya te ye

Ne bi fermanan tune bûm,

ne jî bi reşiya dilê te min evîn winda kir

Ez her mam û dê her bimînim

Û dîsa dê ji te hes bikim

Êşa min rûreşiya te ye

Ma piştî çend komkujiyên din tê rûyê xwe bibînî?

Ev welat nifira qederê ye, qedera devê mirinê ye

meydana cirîdên siwarên mirinê ye

Ev welat qayîşê bi kînê re dikişîne,

evîn xewnek tirsê ye li vî welatî

Rojhilat e ev welat û roj ticarî lê hilnayê

hirç û deveh e ev welat

Ew ne baran e keça Agiristanê!

Dîsa ez bûm hatibûm civanê şemamokan

Çend caran dilê min li pencerê da, tu şiyar nebûyî

Kurtepista Azmir ez kişandim nav hinavê xwe

Ma tu hîn li wir î?

Giwîje hesretên nîvco ji şevên bêxew re dinehwirîne

Ne ez ji fira xewnê westiyam

Ne tu ji xunava baranê

Şev dilê me şil dike

Hêstirên xwedê ne firîşteya min

De bila kizîra şewatên hesretê me hildêre

Em ê rojekê baran bibarin

Şîlanên derengmayî dê li nav ariya me zîl bidin

Çîrok hîn dawî nebûye

Em destpêk in destpêk

Ez naxwazim bi şev bimirim, hevala tenahiya min e

şev

Ez naxwazim bi şev razim, mijûliya êşa min e şev

Ez darbesta xwedê li milê hesretê dikim bi şev

Hêviyê li kulê siwar dikim bi şev

Bêdeng e şev

Bisaw û tirs e şev

Û şev hogira razên bêhûde ye,

xewnan dilorîne şev

Her ku şev giran dibe zimanê min li navê te hiltepile,

şev diçe ava û navê te berbangê vedide …

Tu li sînorê şev û rojê min pêşwazî welatekî bêxew

dikî …

Ma tê kengî li min baran bibarî da ji bêxewiyê şiyar

bibim û li aramiya çavên te bihêwirim ….

Navê te ez fêrî zimanê baranê kirim dema xweliya

payîzê bi maçan gêj dike û bêhna te jê difûre,

erê bêhna te yekîtiya maçên baranê û xweliya

payîzê ye ….

Çavên xwe negire bila şev dirêj nebe,

hezar şeveq ji wan dipijiqe

Tûya li ser bîrê me dipê,

em karwanê rêdûr ji hizra şevê westiyayî, li Warikê

Kewa û Kanîgurê xewnan diçêrînin …

Şahsiwara sozên têkçûyî!

Xaniyekî kevirî, çend mirîşk, çêlekek û mihek jiyanê

ava dikin?!

Ma li wî xewnewelatî hîn mirîşk dijîn?

Îşev mêvana min tenê şev e

Ji şevê wêdetir çend perçe û pariyên bêrîkirinê

Çend bîranîn û çend hêstir

Heyv jî li asîmanekî tije tarî xwe bi dar vedike

Û weha melûl serpêhatiya sêdarên stêrkan vedibêje

Ji têlên rêsayî bigire heta mayînên bêbext

Ji singoyên roma reş bigire heta şûrên pêxwasên

kulîxwer

Ji kewan bigire heta bi dafkên birakujan

Ma çawa dê xwe nekuje Mem şevê?

Îşev mêvana min tenê şev e

Ez li tayên tariya wê dilukumim

Ew bi zincîra êşên min diwerive

Ez li kûrahiya razên wê dihêwirim

Ew bi kûrahiya birîna min dihêrife

Hiş be şevê!

Wa karwan sînor derbas dike,

nizanim çend laş li ser têlên rêsayî man,

nizanim ne li Serxetê man yan li Binxetê,

li jêr û jor têl û mayîn dilê vî welatî dikin nexeşeya

xwînê

Û çav kund e, di bendemanê de sînor dimîne

Erê sînor!

Ma tu nizanî sînor êş û xwîn e şevê?!

Ji xwe ditirsim

Ji we ditirsim

Ji wan ditirsim

Ez di tirsê de dibim tirs û tenê xwe di tirsa xwe de

dikujim

Carekê ez bombe di mejiyê xwe de diteqim

Carekê hun bombe di mejiyê min de diteqin

Û herdem ew bombe ne di mejiyê min de diteqin

Em kurd in

Em niviyên miletekî xwexwer in

Em xencera pişta birayê xwe ne

Em melhema birîna kujerê bavê xwe ne

Loma em bûn kole û her kol ne

Rojekê serkêş bûn, îro barkêşê dijminê xwe ne

Me ziman bi der da, me tore bi der da, me xwe bi

der da, em dijminê hebûna xwe ne

Kuliyên çolistanê ku ter û hişkê me kirin serada

bênderên xwe

Em bûn kelemperekî ziwa û bûn bela serê xwe

Kulî bûn malxwê pîroz, em bûn bahoz û toz

Çend peyv bûn, ew jî li ser lêvên te şikestin

Çend gul bûn û ji henasa birînên te çilmisîn

Çend xwedawend bûn xwe li ber piyên te bidar vekirin

Ma çend ez dê ji afatên te ber pêlan bikevin hachacîka

min?

Sefirneya dilê min e hêlîna heca te

Ne zistan e, na na bihar e loma tu hatî

Li hatina biharê poşmaniyê nerêse

Em kavilên vî gundî ne, nobedarên goristanê

Diyarê Felekê jena dilên me dipîve

Lêvên me li tûyan dilukumin, sor in tûyên bîranîna me,

miz in

Mal hêrifîn, tû dimînin, dîdarên bextreşiya me ne

Xwe li şeva me nepêçe, em û stêrk li guşên guliyên

te dilukumin …

û çîrok ber bi asoyê ve şêt dibin …

Zimanê tirsê ye me û şevê di hev de diqumiçîne

Em zarokên tirsê ne, çîrok me dikin tirs

Em tirsa xwe bi tiresê dilorînin

Çîrokên tirsê xewnên me dihejînin

Em ji tirsê ditirsin,

kelehên tirsê bi çîrokên fermanan ava dikin,

tirsê tê de, wek şahanşah bicih dikin û gerdûnê bi

tirsê dixemilînin.

Em zarokên tirsê ne,

bi tirsê re şîr dimijin, pê re dilîzin û rêwîtiya bêdawî

di rê û rêbarên tirsê re diajon.

Neh mehan di çîgerê dayîka xwe de,

bi nehwirandin û lorîkên ferman, kuştin û revandinê,

amadeyî hatina jiyanê dibim.

Em tên û çavên xwe li ser tirsa dayîka xwe vedikin.

Bi mijandina şîrê wê re, dêwên heftserî me

daqulpînin,

lorandin û nehwirandina; sirûdên tirsê, çîrokên

fermanan, serpêhatiyên xwînê, rêwîtiya miriyan û

lavlava pêşwazîkirina çarenûsa reş, deryayek bêser

û bin ji êş û azaran rêz dikin.

Hêstirên tirs û êşê tevî şîr dibinn, agir li hinavê

zarokekî nûhatî û şîrmij gur dikin. Serpêhatiyên

qedera reş rêz dikin; Besê xwe ji serê zinarekî avêt

da ku nekeve nav destên wan, Xezala çavreş û

gulîdirêj birin, kes nizane çi pê hat.

Dest û lingên Şero girêdan û li pêş çavên wî, bi rêz

beziyan ser Xanima gulîzer, pişt re jî serê wî jêkirin.

Mêrên mala Guro hemî serjêkirin û jin û zarok bi

xwe re birin.

Binefşa ducanî, piştî bi dehan beziyan ser, zikê wê

çirandin û serê zaroka di zikê wê de jêkirin ……

Bi zimanê me diaxivîn, erê bi zimanê me, gelek ji

wan cîranên me bûn, me nan û xwê bi hev re

xwaribû ….

Di xewnên xwe de, bi dêwên heftserî re em şer

dikin, em dibin xwarina koremaran, dibin êrîşa hirç û

gurên çiyan, keftarên bi awayê microvan.

diyên me revandin û em sêwî hiştin, serê birayê

mezin jêkirin, bav kuştin, xwîşk revandin, bi tirsê re,

giyanê me hemî dibe tirs. Tirs dibe lehî û bager û

em ji zinarekî avêtin zinarekî din. Dema em şiyar

dibin, em xwe diavêjin hembêza diya xwe, em

nizanin ne em xwe diparêzin, ne wê.

Em ditirsin ku wê birevînin û me sêwî bihêlin, yan jî

me birevînin û agir li dilê wê gur bikin.

Ez mezin bûm û ber bi pêlên vê tirsa malwêran

ketim.

Di mejiyê me de ferman dibûn keleh, kuştin dibû

keleh,

revandin dibû keleh û jiyan hemî dibû fermana tirsê.

Ji xwe ditirsin, ji hevalên xwe ditirsin, ji cîranên xwe

ditirsin û ji tirsê ditirsin.

Em hêzê didin xwe da ku bi xwe bidin pejirandin ku

ev hemî çîrok in,

ne ferman hebûn, ne jî çêbûne.

Ma çawa birayê mirov bikaribe bavê mirov bikuje?

Ma çawa xwîna mirov diya mirov birevîne?

Me bi hezaran xalepirs danîn ser kiriyarên Bedilîsî,

Bedirxan, Mirê Kore … û yên din?

Me bi xwe da bawerkirin ku kurd nikare kurdekî

bikuje, wî talan bike û jina wî birevîne!

Me bi xwe da bawerkirin ku kurd wê ticaran nehêle

ferman çêbibin!

Me bawer kir ku Kurdistaneke bêferman wê ava

bibe!

Lê Şengalê serê me li dîwarê rastiya mirinê da.

Şengalê teqez kir ku hîn neviyên Bedlîsî, Bedirxan û

Mîrê Kore li jiyanê ne.

Em jî tirsa xwe wek tûrikê kurmên Eyûb bi milê xwe

ve dikim,

ber bi dinyayê ve bi tirsê re pêl didim.

Em û tirs dibin hevrêyên jiyaneke tarî û çarenûseke

nenas.

Hun bêdeng bimînin biranoo, me û tirsa min

necefilînin!

Tirs nasnameya me ye, bi tirsê hatine jiyanê, bi tirsê

jî diçin!

Me bikujin, lê rêzê li êş û tirsa me bigirin!

Lê bizanibin em ê wek herdem ji nû ve zîl bidin

Em xak in, em havênê xakê ne.

Em hezar carî jî bimirin, em dîsa ji nû ve jîn dibin.

Ez dengê êşê me gur dibim li gerdûna bermayên

xwe

Dil bi kêrekê hatiye birîn, kezeb bi xencerekê, gurçik

bi şûrekî û giyan bi diranên segên har

Bi xwe ji şewata birîna xwe re dinehwirînim

Ne heval, ne dost, ne bira

Ez sêwî me, sêwiyê qederê

Ez nizanim min li ku dest bi nalînê kir û wê li ku

dawî bibe

Li Gola Xelîl bûm masî û ferfitîm, ji Serhedê ber bi

Qoqasê herikîm, li Botanê ben li stoyê min li gaziya

diya xwe şemitîm, li Lalişê li jêrzemîna êtonê

peritîm, Li Şengalê dubare û sedbare ez şewitîm

Her xalek ji gewdeyê min kêra birayekî min, ne kêr

kuhbûn, ne ez şîrmijê êşê silbûm

Ez bilûr im, ji fermanekê heta fermanek din

dinehwirînim

Ez û kêr û xencer û şûr ji yek darê hatine birîn

Dara êşê, dara xwekujiyê

Dara Habîl û Qabîl

Ez bilûr im, nalîna min zeviyên xwedê dişewitîne

Û êşa min birayên xwekuj, birayên bavkuj, birayên

dêkuj bi semayê sersem dike

Carekê dibim kurhiliyê birayê xwe

Carekê dibim xalê birayê xwe

Carekê dibin xezûrê birayê xwe

Mîrate me, min par dikin

Û gewdeyê min bi darekê ve alandî, serî li kêlekê,

dinehwirînimmmm

Hoyyyyy bira bêpal û pişt im bira

Ez bilûr im, ji kokek resen, riziyayî, kurmî

Koka min xwe dixwe

Kurmê penceşêrê ye ev kok

Zarîna dengê min xwedê jî diherişîne, bêkêr dike

Bila xwedê û afrînerên xwe hemî bikevin temara

mirinê

Girî û kûrîna min hîn bilindtir dibe

Bi şewata êşa xwe ez ê agir berdim gerdûnê

Bila ev koka kurmî, koka şermê jî bişewite

Ne bilûr dimîne, ne kêr dimîne, ne xencer û şûr

dimîne

Ez bilûr im

Ji kokeke resen, dimînim dengekî reben

Bilûra şermê me, rûreşiya qederê me

Dengê ferman û talanê me

Dengê mirinê me

Ez bilûr im, bilûrrrrr

Nalîna min zûrîna keçeke li bazarê li hêviya

nameredekî

Bazara kirîna laş, bazara kirîna rûmetê

Li derdora min kewtkewta segên har bilind dibe

Serxweş û mest in

Gerdûn garan e

Û hin kewbirayên min; bi qebqebzirîn: Lêxin ew ne

kurd e, ne misilman e

Ew ne ji me ye, jiyan û rûmeta wê xweş talan e

Carekê bi nave xwedê têm kuştin, yekê bi nave

netewê

Çi bi we hatiye? Hun li nav xwîna min li xwedayê

xwe digerin?

Hun li nav êşa min li xwe û hebûna xwe digerin?

Ma kengî xweda û xwîna min û xwebûna we bûne

hevjîn?

Mîna çîrokek bêwate di ser siya xwe re difirim

Ez pêlek deryayê me bêxew serê xwe li zinarên hişk

didim

Serpêhatiyek jibîrkirî me li ser kenê bêciriya xwe

Min roj winda kir, heyv winda kir, xewn winda kir

Li qerexê şînê bişirîneke xemgîn im

Siwarê rojhilatê bûm, kewbirayên min li davkên

fermanan siwar kirim

Bi lavija sibê re roka min talan dikin

Min ji bîr kir ku havênê axê bûm

Min ji bîr kir ku sirûda beyanê bûm

Min ji bîr kir ku dendika gelekî xwekuj bûm

Xwe di agirê biratiya hovan de dişo

Min ji bîr kir li kîjan fermanê hatim kuştin

Li kîjan fermanê hatim şewitandin

Li kîjan fermanê hatim serjêkirin

Li kîjan fermanê hatim revandin

Min ji bîr kir ez kî me, ji ku hatim

Tenê nalînek li qerexê windabûna min

Lavija dawî ya dayîka min

Li bin kêra kewbirayê min: „Xwedê heftê û du

miletan biparêze û pişt re jî min“

Li kolanên reva xwe digerînim

Li navabera xewn û xewnê, xwe li wir, xewn dibînim

Rêwingî ne ez û heyv

„Diyarê Felekê“ weha melûl bi ser „Çemê Cerehê“

de pêl dibe

Me dikişîne xewnek din, xewn dibe xewn, xewnê

dibîne

Hîn jî deng zîz dibe „Lê lê dayîkê“, me di xewnê de

dike leylan

Ez

Heyv

Cereh

Diyarê Felekê

Otilce

Di xewnê de dibin xewn

Hişyar bibe lo xewnvano „ma tiliya min ketibû çavên

te“

tu ji ronahiya min birevî xewnê!

Em ji gera jiyanê westiyabûn, lê xewnên me ji vî

bajarê li bin piyên me mezintir bûn

Ji serê keleha kevin Sparrenburg me Bielefeld tilî bi

tilî dipîva

Bielefeld? Alman dibêjin ev bajar tune, lê çawa

tune?

Va em li bin piyên xwe dibînin, em wî hest dikin û jê

hes dikin

Em li kelehê siwar in û bajar me li ser baskên xwe

difirîne

me li hêlîna xewnan digerîne, gelo xewn li vir in yan

li wir in?

Vir û wir?

Cih toz e, cih bahoz e, cih di xewnê de siwarekî

li pişta hespekî boz e

li wir e, li vir e, dibe tevger û doz e

Bielefeld heye, ma kî dikare bibêje tune ye?

Piştî ku wir hat kuştin, ew cihê xewn û dîlana me ye

Em li wir tên kuştin û li vir serbest û azad jîn dibin

Em dikarin bibêjin cihê kuştina me welatê me ye?

Cihê jiyana me biyanî, derbiderî û tune ye?

Mirina yekem:

Şevek bêxew,

lêdana dilekî,

giyanek nû hat mirinê

Dayîk matmayî ji êşê hilçinî

“Xwedê bi bext mezin bike, te lawek anî”

Mirina duyem:

Welatekî jibîrkirî

kesekî qedexe û nenas

Mirina Sêyem:

Qedexe hat

Qedexe bû rêwî

Nenas li windabûnê hêwirî

Bi xewnek leylanî,

li welatên mirinê kelehên azarê dinijinîne

Kuştina di mirinê de:

Li kenarê dilê periyekê,

konê evînê vegirt

Rêwî bû

têhniyê bihiştê bû

wî riya dojehê girt

Bihejîne hêlana leylanê, bihejîne,

ji mirinên nîvco,

ji termên perperîkan,

ji giriyê stêrkan,

paytexta sersemiyê ye ev şev,

û ji mirinê heta mirinê,

sed kuştin,

yek girî,

ew û riya bêdawî di hev de tên cûtin,

ber bi asoyekî tune,

bêalî û bênavend dizîvire

Ji fermanekê heta bi ya din

Pêlek xwîn yek kîn

Yek girî û nalîn

Bêndera tozê hildidêre

Ev welat dêwê heftserî ye

Ne ew têr dibe ji mirina me

Ne em ji serhişkî û bêciriyê

Em di hev de tune dibin û dîsa zîl didin

Wêneyek ji Fermana 2014, şengaliyeke çavên xwe

ziq di dilê xwedê û mirovahiyê de çikandine, bi

awirên xwe xwedê û mirovên wî bêdeng dihêle û di

şermê de noq dike heta ku wan tune dike.

Çav diaxivin, xwedê û firîşteyên wî ji xwe şerim dikin

Awirên bêpeyv dîrokekê ji peyvan rêz dikin, jiyanê

dilerizînin, mirovan lal dikin

Kîn û nifreta xwazayê ne ew çav

Çavên bêguneh serpêhatiyên êşê ne Mona Lîsayek

xwezayî li Şengalê nîgar dikin

Mona Lîsa şengalî,

Çavên te,

di çavên te de xwedê dikene

na digirî

nizanim

ne dikene ne digirî

Di çavên te de firîşteyên xwedê xwe bi dar vedikin

Di çavên te de mirovahî di şermê de noq dibe

Di çavên te de bablîsokek ji girî

Şengalek kuştî

Kobaniyek birîndar

Afrîn û Serê kaniyê

Çirûskên xwînê vedidin

Di çavên te de em tune dibin

Çavên te nifira welatekî bêxwedê

Berxa min, Mona Lîsa şengalî!

Bigirî!

Bikene!

Di Çavên te de rûreşiya me derdibe!

Çavên te birûskan vedidin li tariya şevê

Nizanim ne baran e, ne xunava lêvên te ye li

lerizîna germahiyê dibare

Min nesipêre kela dengê Şeroyê Biro

„Hekîmo, şev birîn e“

Mîna berfînekê ji Çiyayê Şengalê raşêlehe çaviya

êşê

„Hekîmo, şev bê te êş û şîn e“

Li kolanên mirinê xwe û bîranînên te bi firtoneya

derbideriyê hildidêrim

Ne ez ji revê westiyam û ne tu ji wêraniyê

De giyanê min mîna kelemperekî zûha berqef bike

Bila liva dawî li nav hinavê te bê hedanê

Nimêja gulê ye li ber bejna agir ew aramiya te

Min doh xwe neşişt, mistekê ji bêhna te serxweş

hiştibûm

Ez doh nekeniyam, hîn kenê te awazên biharê dirist

Ez doh negiriyam, lalayên rondikên te çavên min

perde kiribûn

Bêhna xwe bibe, serxweşiya min bihêle

Kenê xwe bibe, bihara min bihêle

Giriyê xwe bibe, min bi lala sernoş bike

Mîna çîrokek bêwate di ser siya xwe re difirim

Ez pêlek deryayê me bêxew serê xwe li zinarên hişk

didim

Serpêhatiyek jibîrkirî me li ser kenê bêciriya xwe

Min roj winda kir, heyv winda kir, xewn winda kir

Li qerexê şînê bişirîneke xemgîn im

Siwarê rojhilatê bûm, kewbirayên min li davkên

fermanan siwar kirim

Bi lavija sibê re roka min talan dikin

Min ji bîr kir ku havênê axê bûm

Min ji bîr kir ku sirûda beyanê bûm

Min ji bîr kir ku dendika gelekî xwekuj bûm,

xwe di agirê biratiya hovan de dişo

Min ji bîr kir li kîjan fermanê hatim kuştin

Li kîjan fermanê hatim şewitandin

Li kîjan fermanê hatim serjêkirin

Li kîjan fermanê hatim revandin

Min ji bîr kir ez kî me ji ku hatim

Tenê nalînek li qerexê windabûna min,

lavija dawî ya dayîka min,

li bin kêra kewbirayê min: „Xwedê heftê û du miletan

biparêze û pişt re jî min“,

li konanên reva xwe digerînim

Rêwî me ez îro bêser û ber,

di leylana xewna xwe de

Îşev mêvana min tenê şev e

Ji şevê wêdetir çend perçe û pariyên bêrîkirinê

Çend bîranîn û çend hêstir

Heyv jî li asîmanekî tije tarî xwe bi dar vedike

Û weha melûl serpêhatiya sêdarên stêrkan vedibêje

Ji têlên rêsayî bigire heta mayînên bêbext

Ji singoyên roma reş bigire heta şûrên pêxwasên

kulîxwer

Ji kewan bigire heta bi dafkên birakujan

Ma çawa dê xwe nekuje Mem şevê?

Îşev mêvana min tenê şev e

Ez li tayên tariya wê dilukumim

Ew bi zincîra êşên min diwerive

Ez li kûrahiya razên wê dihêwirim

Ew bi kûrahiya birîna min dihêrife

Hiş be şevê!

Wa karwan sînor derbas dike,

nizanim çend laş li ser têlên rêsayî man,

nizanim ne li Serxetê man yan li Binxetê,

li jêr û jor têl û mayîn dilê vî welatî dikin nexeşeya

xwînê

Û çav kund e, di bendemanê de sînor dimîne

Erê sînor!

Ma tu nizanî sînor êş û xwîn e sevê?!

Sorgulên şînê ne çaviyên birînan

barana guleyan vî welat î sor dixemilîne

Stêr digirîn, fermîsk jî xwîn in

Çavşiloyî giyan cendekan dinehwirîne

Daristan e û ev hov weha dibarin: Xwîn, xwîn û xwîn

…

Ez tu me, lê em …?!

Ez mezinê te, tu kole,

û tu koka min î?!

Wî wextî ez kurdunde me,

ocaxkor im,

kokek kurmî me,

bênevî me!

Ji diya xwe bipirse wê biqîre û bibêje kurê min ez

„SEBΓ me!

Ji bermayên fermaneke bi destê bavê te,

ez kuştî me

Erê lawê min bavê te serên pîrekalên dê û bavên

min jêkir,

agir li laşên birayên min gur kir û ez ….

Ez parçeyek ji „Enfalên“ bavê te me

Tu têdigihîjî çawa xwîn xwe jehrî dike?

Tu nas dikî çawa giyan xwe dikuje?

Tu dizanî çawa laş xwe parçe dike?

Tu dikarî vê êşê hest bikî?

Şewata agirê li navbera kezeb û kokê

Tu dikarî hest bikî,

bavê te bavê te kuşt,

bavê te xalê te kuşt, …

bavê te diya te …

Ev ne çîrok e, ne çîvanok e

Ez û tu ne ev êş

û hîn jî min wek libên genim dispêrî qerêş

Ba min û te li hev dihêwîrîne lawê min

Li nav welatan em li bayê digerin

De were berî xatirxwestina dawî, ez ê bazbendekî ji vî

reşebayî bo te birêsim

Li ser şopa çûna te dibe ku ev hêstira dawî bibe nîgar

Nîgara cudakirina min ji min

Û ez ê bimînin, peykerên tozê ji zuhabûna hêstiran

binijinînim

Ma rewaniya dilê me dê çi bike li vî welatê tozê?

Çavkaniya hêstiran jî zuha bûye lawoooo

Kizîra dilê me nikare qertelan bihejîne

Ew bi bêhna goştê mirovan serxweş dibin

Ez nizanim ne te beroxir bikim, ne xwe

Li şerê dawî dilê min gul biçîne berxê min

Û guleya dawî bila para kezeba dayîka te be

Em havênê êş û şewatan, girî dinehwirînin

Em ba ne, dibin bager

Ba û ba li hinavê nalînên xwe dihêwirin

Ez dengê êşê me gur dibim li gerdûna bermayên xwe

Dil bi kêrekê hatiye birîn, kezeb bi xencerekê, gurçik bi

şûrekî û giyan bi diranên segên har

Bi xwe ji şewata birîna xwe re dinehwirînim

Ne heval, ne dost, ne bira

Ez sêwî me, sêwiyê qederê

Ez nizanim min li ku dest bi nalînê kir û wê li ku dawî

bibe

Li Gola Xelîl bûm masî û ferfitîm, ji Serhedê ber bi

Qoqasê herikîm, li Botanê ben li stoyê min li gaziya diya

xwe şemitîm, li Lalişê li jêrzemîna êtonê peritîm, Li

Şengalê dubare û sedbare ez şewitîm

Her xalek ji gewdeyê min kêra birayekî min, ne kêr

kuhbûn, ne ez şîrmijê êşê silbûm

Ez bilûr im, ji fermanekê heta fermanek din

dinehwirînim

Ez û kêr û xencer û şûr ji yek darê hatine birîn

Dara êşê, dara xwekujiyê

Dara Habîl û Qabîl

Ez bilûr im, nalîna min zeviyên xwedê dişewitîne

Û êşa min birayên xwekuj, birayên bavkuj, birayên dêkuj

bi semayê sersem dike

Carekê dibim kurhiliyê birayê xwe

Carekê dibim xalê birayê xwe

Carekê dibin xezûrê birayê xwe

Mîrate me, min par dikin

Û gewdeyê min bi darekê ve alandî, serî li kêlekê,

dinehwirînimmmm

Hoyyyyy bira bêpal û pişt im bira

Ez bilûr im, ji kokek resen, riziyayî, kurmî

Koka min xwe dixwe

Kurmê penceşêrê ye ev kok

Zarîna dengê min xwedê jî diherişîne, bêkêr dike

Bila xwedê û afrînerên xwe hemî bikevin temara mirinê

Girî û kûrîna min hîn bilindtir dibe

Bi şewata êşa xwe ez ê agir berdim gerdûnê

Bila ev koka kurmî, koka şermê jî bişewite

Ne bilûr dimîne, ne kêr dimîne, ne xencer û şûr dimîne

Ez bilûr im

Ji kokeke resen, dimînim dengekî reben

Bilûra şermê me, rûreşiya qederê me

Dengê ferman û talanê me

Dengê mirinê me

Ez bilûr im, bilûrrrrr

Nalîna min zûrîna keçeke li bazarê li hêviya nameredekî

Bazara kirîna laş, bazara kirîna rûmetê

Li derdora min kewtkewta segên har bilind dibe

Serxweş û mest in

Gerdûn garan e

Û hin kewbirayên min; bi qebqebzirîn: Lêxin ew ne kurd

e, ne misilman e

Ew ne ji me ye, jiyan û rûmeta wê xweş talan e

Carekê bi nave xwedê têm kuştin, yekê bi nave netewê

Çi bi we hatiye? Hun li nav xwîna min li xwedayê xwe

digerin?

Hun li nav êşa min li xwe û hebûna xwe digerin?

Ma kengî xweda û xwîna min û xwebûna we bûne

hevjîn?

Ez bilûrrrr im bilûrrrrrrrr

Ez ji bo fermanên tên jî dinalînim

Û dê her bimînim

Ji jiyanê şemitîbû, miriyekî zindîbû, kolanên mirinê, ew

rêwî hembêz kiribûn

Şev sar bû, bajar dilerizî, periyeke bênavnîşan li şeva dilê

wî lukumî

Bi hev re ketin windabûnê

Bi şeva bajarê wêran re, çûn, hatin û jiyan serûbinî hev,

bi çîrokên êş û azarê ketin şopên dûr

Vegeriyan gund, çûn çiyê, ser sînoran, carna li zindanan

dibûn mêvan, carna li goristanan

Û Bistro 37 di bêdengiyê de noq bû, na ew bûn ketin çala

bêdengiyê

Bistro 37 bi heytehol bû, li dora maseyan serxweş hebûn,

dengê bilind hebû

Carna girî, carna ken, carna pevçûn lê ew di windabûnê

çûbûn

Hooo xerîbo tu li kîjan çiyayî mayî asê?!

Hilçinî! Ez li vir im, na li wir im, na nizanim

Destê wî li nav destên periyê de dihatin guvaştin

Lerzeke gerim li nav dil û hinavên wî

Tiliyên periyane hêstirên wî bi dilovananî ji ser hinarkên

rû dimaliştin

Li çavên wek du lalişan, li navbera du fermanan melûl û

matmayî, ziq temaşe kir, mîna dewrêşekî di sira xwedê

de windabûyî, xwe nû bibîne serçok bû, bû xweda li ber

piyên xwedayekî dilovanCih û dem di hev de man,

bêdengiyê siya xwe da ser Bistro 37, ew qîrîn û heytehol

di tunebûnê de winda bû. Û hemî rê diçûn lalişê …

Tu dizanî kengî di vî hestî de dijiyam?

Barana pêşî ya payîzê ku bi maçan xwelî ji hev bela dikir

û bêhna bihiştê difûriya, tavên baranê yên biharê ku di

cih de li pey wan rok derdiket û tenê dengê xwişîna avê

dihat, ez jî xwas di nav de dimeşiyam, dengê stiranên

Radiyoya Êrîvanê ku ji çiya û zinaran li hev vedigeriya

…Û…

Dîsa ket bêdengiya mirinê, di xwe de noq bû

Li dengekî melûl, dilovan hilçinî

Ez li gund zarok bûm, çend tiştên zarokiyê tên bîra min;

kalê min, lîstikên min, tûya ku kalo bo min çand, dengê

êrîvanê ku kalê min wek dema nimêjê ezber kiribû,

garana gund ku êvaran em diçûn pêşiyê bo li keran siwar

bibin, û … û… roja der…ketina ji … gund û giriyê min û

kalo, ji wê demê ve, li wir rawestiyame, li wir mame asê,

bi têl û bendên wî gundî ve girêdayî mame … Û gund hîn

wêran, talankirî ber bayê mirinê dikeve

Piştî 33 salan di wir re derbas bû

Bistiro 37 hîn li wir bû, xwest vegere wan kêliyan, lingek

li pêş, yek li paş, derbas bû

Li dora xwe temaşe kir, li maseyan, li karkeran, li

mêvanan temaşe kir

Ne periya baskşikestî li wir bû, ne mêvanên berê, ne

karkerên berê, ne ewê berê li wir bû, hîn ew cih bû, her

tişt tiştekî din bû

Bistro 37 ma yên din çûn

Ev cih rojekê welatek bû

Şên û kesik û bihar bû

Jiyan û xweza yek bûn

Ji beyabanên dûr, ji nav xweliyê we em dawerivadin, em

kirin toz

Em ji tozê bûn ba, ji bayê bûn bager

Em ji bagerê bûn rêwiyên bêveger

Em bûn çangorî

Dêyek kezebşewitî ji cangoriyekî re dinehwirîne

Ba min û te li hev dihêwîrîne lawê min

Li nav welatan em li bayê digerin

De were berî xatirxwestina dawî, ez ê bazbendekî ji vî

reşebayî bo te birêsim

Li ser şopa çûna te dibe ku ev hêstira dawî bibe nîgar

Nîgara cudakirina min ji min

Û ez ê bimînin, peykerên tozê ji zuhabûna hêstiran

binijinînim

Ma rewaniya dilê me dê çi bike li vî welatê tozê?

Çavkaniya hêstiran jî zuha bûye lawoooo

Kizîra dilê me nikare qertelan bihejîne

Ew bi bêhna goştê mirovan serxweş dibin

Ez nizanim ne te beroxir bikim, ne xwe

Li şerê dawî dilê min gul biçîne berxê min

Û guleya dawî bila para kezeba dayîka te be

Em havênê êş û şewatan, girî dinehwirînin

Em ba ne, dibin bager

Ba û ba li hinavê nalînên xwe dihêwirin

Em toza wan bi giyanê xwe hildidêrin

Dê vegere bihar û keskayî

Dê vegere yekbûna xwezayê û mirovan

Em ê dîsa vegerin, em li vir in

Ev welat ne cihê tozê û xweliyê bû

Em li vir in û dîsa tên

Îşev mêvana min tenê şev e

Ji şevê wêdetir çend perçe û pariyên bêrîkirinê

Çend bîranîn û çend hêstir

Heyv jî li asîmanekî tije tarî xwe bi dar vedike

Stêrk melûl dimînin

Û weha melûl serpêhatiya sêdaran vedibêjin

Ji têlên rêsayî bigire heta mayînên bêbext

Ji singoyên roma reş bigire heta şûrên pêxwasên

kulîxwer

Ji kewan bigire heta bi dafkên birakujan

Ma çawa dê xwe nekuje Mem, şevê?

Îşev mêvana min tenê şev e

Ez li tayên tariya wê dilukumim

Ew bi zincîra êşên min diwerive

Ez li kûrahiya razên wê dihêwirim

Ew bi kûrahiya birîna min dihêrife

Hiş be şevê!

Wa karwan sînor derbas dike,

nizanim çend laş li ser têlên rêsayî man,

nizanim ne li Serxetê man yan li Binxetê,

li jêr û jor têl û mayîn dilê min dikin nexeşeya xwînê

Û çav kund e, di bendemana sînor de dimîne

Erê sînor!

Ma tu nizanî sînor êş û xwîn e, şevê?!

Ev şeva şêt, me çîrok, dirêse … Hebû, nebû, tiştek nebû

…

Şev e, tûrikê şekir li hembêza min, bendewarê sibê me

Nizanim ne şiyar im, ne razayî, ne zarokim, ne mezin

Ji ku gera xwe destpê bikim? Malên nêzîk yan yên dûr?

Mala xaltîka Şêrînê, Meraha, Hiseynê Hewrên, Hiseynê

Bişêr, Miho, Nehroz, Reşoyê Ibrahôm, Silêman, Perê,

Sefo, Dayê Sitî, Berces, Pîr Alî, Sekvan, Hetman, Dayê

Rîhan, Şêx Abdo, Genûs, Îsa, Şikrî, Baro, Qerece, Silo,

Reşikê Meqso, Ibrahîmê Elîk, Bişarê Elîk, Têlî, ….

Û kenekî destpê kir; mam Nehroz hat bîra min dema ji

zarokan re digot: „Birazî xuya ye te tiştekî pîs di nav

gûyê xwe de xwariye“.

Ken bû yan girî bû, nizanim

Çima ez tenê miriyan dibînin? Ez sax im yan mirî me?

Lê ev çi êş e? Ma mirî diêşin? Na, na ez sax im!

Şeveke sar û tarî û sibe cejin e.

Piştî gera şekir dibe ku dawet be; Ekrem û tembûra xwe

li ser tenekeyekê rûniştî û govend digere

Li wî gundê wêran her roj dawet bû … Û em weke nokên

li kevir bikevin, pijiqîn dinyayê!

Mîna kelemperên ziwa ber bayê ketin

Cereh vala bû, Otilce vala bû

Zarokên doh, ciwanên îro

Ciwanên doh, kalên îro

Kalên doh, miriyên îro

Tert û bela bûn, bi dinyayê ketin

Sibe cejn e û şeva sar dirêj dibe

Tenê şev me dirêse

Me di bîranînê de dike bîranîn

Ne gera şekir, ne dawet û dîlan, ne keçên ciwan, ne

xortên çeleng, ne kalên dilovan, ne civat û şevronk, ne

lîstika gustîlkê, ne şevên çîrok û sitranan!

Gundekî vala!

Tenê Diyarê Felekê nobedarê çîrokên me dimîne;

HEBÛ NEBÛ TIŞTEK NEBÛ!

Welatê min seyr û sosret e

Gelê min ne reng e, ne xislet e

Xwediyê her kesî ye, hay ji xwe nîn e, li hember xwe bi

kîn e

Xwe her kes û her tişt dibîne

Xwe xwe nabîne

Li ber deriyê wî şîn û girîn e

Carna li Sînê li ser Eugûran bi nalîn e û doza wî Filestîn e

Her dem xwediyê ometê ye lê xwe gel û milet nabîne

Zarokên xwe dixwe, bo zarokên xelkê evîn e

Ev ne gel e, ne milet e, ew bi serê xwe sosret e

li ser xwe kîn û nifiret e, bo kujerê xwe şekir e, hungiv e,

şerbet e

Ev ne milet e, ew sosret e

Bi navê xwedê destarê mirinê digerînin, daristana rojhilat

e ev dever. Xwedayê wê xwînê vedixwe, kelaxê mirovan

dixwe û mirinê verdirişe. Kî dikare vî xwedayî rawestîne,

xwedayê taristanê, xwedayê mirovxwer …?!

Li Rojhilatê, roj ticaran hilnayê, xwîn hiltê, cenawirên

xwînxwer hiltên …

Rojhilat Hovistan e, mirin jiyanê digerîne

Tenê li Hovistanê navê mirinê şoreş e

Hovistan saleke din jî mirinan derbas dike

Sala nû li şoreşên mirin û wêraniyê pîroz be!

Li qerexê mirina me konên şînê tên vegirtin

Konên ji ba û bahozê

Şînistan e ev welat, ji fermanê me dibe fermanê

Baran li xwîna me dilukume

Û hîn lavijên me liba dibin

Bazarek vekiriye ev welat

Xwîn tê firotin

Jîn tê firotin

Rûmet tê firotin

Em û lavijên me tên firotin

Bazinê nifirê ye ev welat

Ne em jê vedibin, ne ew ji stoyê me

Em bûne lehengê destana Sisyphos li vî welatî

De fermooooo!

Xweda û firîşteyên me jî bifiroşin

Kevirên gorên me bifiroşin

Minminok im, bi evîna agir xwe bi agir dişewitînim

Li nav mirinê jiyan zîl didim

Min bikuje heta tu dikarî

Min bişewitîne heta tu dikarî

Ez evîn im tenê heskirinê nas dikim

Tîjkên agirê bedena min germiyê didin dilê te

Sariya mirina min berdewamiya bedbextiya te ye

Ne bi fermanan tune bûm, ne jî bi reşiya dilê te min evîn

winda kir

Ez her mam û dê her bimînim

Û dîsa dê ji te hes bikim

Êşa min rûreşiya te ye

Ma piştî çend komkujiyên din tê rûyê xwe bibînî??

Dengê min di gewriya min de diqurmiçe

Weha tî

Weha birçî

Sersem û behitî

Rekeha sînga min erdhej e

Ji ser û bin dilerizim

Vedeng ahînek çilmisî

Li valahiyê pêl dide

Ev tirs e tirs

Leşkerên taristanê min dorpêç dikin

Û pêxwasên ji xwîna min Seremerga min dinehwirînin

Ev giyan û qedera bi 72 guleyan serjêkirî

Rabirdû û dahatûya serşoriyê ne

Rûreşiya xwe bi dawî bîne bila bibin 73 car

Li ser destên te bêm serjêkirin

Lê bizanibe dîsa ji nav vê xweliyê zîl didim

Ez sîmir im ma tu nizanî?!

Vejîna min tovê evîna xakê ye

Sînga xwe vekiribû û Nalîna biçûk li ser goştê req û ziwa

bi diran û lêvên xwe birçîbûn û tîbûn dixwar …

Xwedaaa li vî çiyayî tenê kevir hene …

Kevirên vî çiyayî nayên xwarin û vexwarin …

Nalîn digirî zimênî bi çiyê diket …

Hawar û gaziya Sosê xwedê li banê çiyê dilerizand

Sosê kevirekî birî anî,

serê tiliya xwe birî,

hinek dilop li ser lêvên Nalîn yên ziwa gerandin.

Tiliya xwe bo Nalîna birçî kir memik

Çiya hêdî hêdî tarî dibû

Sosê bêdeng …

Nalîn bêdeng …

Xwedê bêdeng …

Bedeng ….

Tu min nas dikî ez kî me?

Ez nifira berbangê me

Ez derya û volkan im

Ez ketin û rabûn im

Ez berxwedan û têkçûn im

Ez Habîl û Qabîl im, tovê kuştina xwe me

Ez kew im birayê xwe kaş dikim mirinê û bi kindirê

stoyê wî xwe bi dar vedikim

Te ez nas kirim, ez kî me?

Ez çil miliyon bêcî me

Di lavijên xwe de jî seyr im: Ya xweda tu riya birayê min

venekî û li hana dijminên min werî!

Te niha ez nas kirim ez kî me?

Ez ew ker im, ker hatim û ker diçim

Destên xwe davêjim guhê xwe tiliyên min diweşin,

Li pişt min qebqeba kewan, qamçiyê qederê li stoyê min

dipêçe

De werin malê mirî!

Vî welatî bêpere difiroşim!

Ev welat nifira qederê ye

Ji kulehxweran heta bi pêxwasên beyabanan şevêniya

livîna wî dikin

Xwediyên wî pêzewanên şevjenîna zinêkaran e

De bila biqîrin li ser xwîna keçikaniya te welatooo!

Tekbîiiirrr, Alahûekber

Qelenê te ji Roma Reş hatiye girtin!

Bazirganên te li meydanên zinêkaran didin cirîdan

Ez û şev û camên mişt ji meya

xewna xiniz

sermest dikin tenahiya stêrkan

Derbas dikin sînorê tunebûnê

Zagonên jiyanê tev hev dikin

Dilerize Xweda;

Hoy nenaso!

Hemwelatiyê nenasî û xewnan!

Nenas, bênav û tune,

çi dikî li gerdûna tunebûnê?

Min peyale hilda:

Noş tenahî û tunebûn!

Ez giriyam

Ez keniyam

Keniyam...Giriyam...

Giriyam...Keniyam...

Xewmaş;

li dest min peyala vala,

mom dipişivî,

li çarçoveyek biçûk, wêneyê te xewna xiniz

dikeniya...Dikeniya...Dikeniya...

Û hîn stiran pê de diçû:

"Xem û xeyalê te ez revandim

Li çol û bêlana te ez gerandim"

11 firîşte, bi 22 baskan û 40 miliyon dil îro li dora

Qamişlo liba dibin

Hêstirên xwedawendan baranê dibarînin

De bifirin heta banê Xwedê bilerize

Ma kî dikare vê erdhejê rawestîne

Hun pêxemberên serdemê, kî dikare roniya dilên we

nebîne

Rewaniya giriyê dayîkan koran biçav dike, keran biguh

dike, lalan biziman dike

Agir û roj e ev êş, şewat e şewat

Xewnên me we beroxir dikin

Li hembêza dilên westiyayî bîstikekê pal bidin

Ma hun çi dikin?

Weha bi refan, ber bi dilê rojê dibezin

Cara dawî dema min tu rêwî kirî destên min bêtilî mabûn

min tiliyên xwe hemî li ser laşê te jibîrkiribûn

Bi her pelandinekê tiliyek diweşiya

Yek dibû tû li ser sîngên te

Yek dibû gul li ser rûdêmên te

Ya din xunav li ser lêvên te

Û yek bi yek li bexçeyê Irmê niştecî dibûn

Jibîr neke hay ji tiliyên min hebe

Hemwelatiyên penaber in li ser laşê te

Xwe li şeva min nepêçe, ez û stêr li guşê guliyên te

dilukumin … û çîrok ber bi asoyê ve şêt dibin …

We keleha xwedê ya dawî hêrifand …

û pêşmergeyê dawî li Şingalê bergor kir

Ji min hêvî nekin kelehên we pîroz bibînim

Kujerên zarokên xwedê ne hun

Û Edûlên min, ez Derwêşê kuştî …

Li bazarên we tên firotin

Nebêjin min kurdê “resen”

Her li ber deriyên we ez bûm kurdekî reben

Ez naxwazim bi şev bimirim, hevala tenahiya min e şev

Ez naxwazim bi şev razim, mijûliya êşa min e şev

Ez darbesta xwedê li milê hesretê dikim bi şev

Hêviyê li kulê siwar dikim bi şev

Bêdeng e şev

Bisaw û tirs e şev

Û şev hogira razên bêhûde ye,

xewnan dilorîne şev

Îro helbestekê mîna birûsk dixwest ji pozê pênûsê hilfire

Volkanekê ji ser û binî ez hingaftim

Erdhejekê zemîn li bin piyên min wêran kir

Peyv li hev ketin, lerizîn, bi giriyan hilkişiyan

Mirin

kuştin

xwekuştin

Kurd

Kurdkuştin

Tiyên xwîna xwe

Birçiyên kîna xwe

Şahî girtin, keniyan

Helbestê xwe bi dar vekir

Peyv li pey peyvê şewitand

Şermezar

Gunehkar

Tawanbar

Kirim kelemperê ber bayê nifira qederê

Bejna xwe bi dîwarê wan re bipîve tê bi çarhezar ronahî

biser bikevî

Dilê xwe bi têlên wan re bipîve tê bi hezar gerdûn gul şên

bibî

Ji cihê silava te hemî dîwar dihêrifin

„Vebin derîno…“ hîn jî li wir Pîr Sultan Abdal e diqîre

Dengê te li silavgeha wî dihêwire

Ne dergeh dikarin rawestin ne dîwar

Ew deng nayê birîn, vedenga vejînê ye ew

Ev sirûd berbanga qederê ye

Ev qeder destarê evînê ye

Ev evîn vejîna hebûnê ye

Ev vejîn siwarê birînê ye

Û hun ...?

Tevna jînê, sirûd, qeder, evîn û vejînê, ji dilên wan çiyan

dihûnin

Bîstekê werin jêr, siwarên keleha dilê çiyê ey firîşteyên

evînê!

Ne êş sînoran nas dike, ne jî xwîn û dibin bager dema bi

lehengiyê re dibin yek …

Li aliyê din bêşermî jî li hember xwîn û êş û lehengiyê

sînoran nas nake …

Mirovê li hember vî dîmenî şerim neke dê bikaribe her

tiştî bibêje û bike ….

Ma qedera te ye li pey pezkoviyên sil çiya û çiya êşên me

disipêrî govenda bagerê?

Ne çiya ji te têr bûn, ne jî pezkovî tên hedanê

Bizota dilê te ye erdhejê dike sînoran

Gavek li Amedê, yek li Sine û Mihabad û ji pêsîra Azmir

û Berzan tu zîz dibî li Waşûkanî

Lehiya hawara te ye gurmînê dixe Qamişlo, Rojava pêl

dide

De binehwirîne sirûdek mîtanî siwaro û ber bi dilê rojê

hildêre mirinê

Îro vejîna te ye

Ji nû ve hestiyên me tên dîlanê

Siwarooo …!

Destên xwe bipelîne li ser têlan

Ha li wir …

Laşek, didu, sisê, ….

Hêstirek, didu, sisê, …

Hêviyek, didu, sisê, …

Bihejmêre çend dilên dayîkan, bûkên şevê, evînadaran li

ser mayînan daleqandîne

Em in xalepirsa êşê li ser lêva qederê, ma ev xemgînî ber

bi ku ve dawî dibe, ma em ber bi ku ve tune dibin ….

Hat jiyanê

Bi helbestek negotî, bi xewneke nedîtî

Ji tunebûnê hilkişiya

Tunebûn bû evîneke kûr

Evîna gulekê bû, çavên keçekê bûn, çiyayek bû, rûbarek

bû, lehehiyên xwînê bûn, leşkerekî firîştiyan bû, firiyan

asîmanan

Di evîna xwe de bi leylanê re beziya, leylan bû derya

Aramî bû ba, hêrs bû agir

Di nav av, ba û agir de, xak bû porê evînadara xewneyî

Û firiya, bi ser xakê de bû pêt û dimîne

Heta xewna wî bû rastî

Ew di rastiyê de dijî

Sorgulek pê re dike pistepist, dibêje; ez dengê xewna te

me, ez welatê te me, ez ticarî ne xewn bûm, ez rastiya te

me

Pir caran dibû helbest, helbesteke nehatî gotin

Ji kûrahiya dîrokê ristên xwe duhûnan

Dibû av

Dibû ba

Dibû agir

Dibû xak

Lihevgeriya bû volkan û qîriya:

Ez hebûn, ez heme û dê her hebim

Dibe ku bar bike berî helbest bê dawî

Evîn û xewn dibin rastî

Dibe di kirasguherînekê vegere

Û wê rastiyê bijî

Demek dirêj e, min xwest jînenîgariya xwe binivîsim

Pirsgirêka mezin ew e; ji ku dest pê bikim?

Xwe binivîsim yan te?

Li xwe temaşe dikim:

Dengê min di gewriya min de diqurmiçe

Weha tî

Weha birçî

Sersem û behitî

Rekeha sînga min erdhej e

Ji ser û bin dilerizim

Vedeng, ahînek çilmisî

Li valahiyê pêl dide

Ev tirs e tirs

Leşkerên taristanê min dorpêç dikin

Û pêxwasên ji xwîna min Seremerga min

dinehwirînin

Ev giyan û qedera bi 72 guleyan serjêkirî

Rabirdû û dahatûya serşoriyê ne

Rûreşiya xwe bi dawî bîne bila bibin 73 car

Li ser destên te bêm serjêkirin

Lê bizanibe dîsa ji nav vê xweliyê zîl didim

Ez sîmir im, ma tu nizanî?!

Vejîna min tovê evîna xakê ye

Erê xak

Ez mistek im jê, li ser baskên siwarekî azadiyê

Ez pêlek êş im ji goşeya welatekî dagîrkirî

Û tu vîna azadiyê mirovekî çê

Ez, tu û xak di çarenûsa êşê de bûn yek

Ez xwe binivîsim yan te?

Di evîna keçek ciwan de, min xwe didît, tu didîtî û

evîn didît

Di kêliyên xweşiyê de, min xwe, tu, xweşî û şîn didît

Di giriyanek herî dijwar de, min tu, xwe û evîn didît

Di dawiyê de bûm qurbanê ramana te, xwe, êşa

xwe û evîna xwe

Xwefiroşan ez avêtim bazara xwefiroşiyê

Ez li ser çi binivîsim?

Em hemî zarokên mêtingehekê ne

Ji ku dest pê bikim?

Ji evînên têkçûyî?

Ji lehengiyê yan ji çeteyên dijminê bav û kalan?

Ji ku dest davêjimê êş e

Ji te, ji min, ji biradijmin

Em bi hev re dibin bagerek li ser xwe dizîvirin

Û diçin nava dilê xwekuştinê

Û hîn deng berz dibe û ji ariya şewata xwe ji nû ve

zîl didin

Ev welat xweza ye

Xweza namire

Ez xewnek bûm, bêtir ji xewnê kabûsek bûm

Ez bêser û ber xewn hatim

Di xewna xwe de, min xewn didîtin, min xewn berevajî

dikir

Xewn, xweza û ez yekbûn

Bi hev re, di navbera rastî, xewn û kabûsê de dizîvirîn

Min berê xewnê guherand û kir şopa rastiyê

Carnan di xew de difiriyam

Carnan min xwe ji ber çavan wenda dikir, nedîtbar dibûm

û min biriyar dida ev kabûs e; şiyar bibe!

Carnan jî berî xewê min xewnek dirist, min jiyanek ava

dikir û aramiyeke bêsînor

Ez bi xezal û pezkoviyan re bûm yek

Bi birçîbûn û seqemê re bûm yek

Ez bi xwe tirs bûm, lê ditirsiyam

Berfê dora min digirt, bi çend lib genimê hişk dijiyam

Ez bûm çiyayên bêdeng

Ez û xweza yek bûn

Ez çiya bûm, ez gelî bûm, ez çem û av bûm

Di wê xwezayê de min çand vegerand, min ziman

vegerand, min stran vegerandin

Ez bûm dîlan û stiran

Carnan jî diçûm cangoriyê û dibûm firîşte

Û xweza lerizî, bû erdhej

Min lehiyên çemên xwe ber bi xwe ve anîn

Ez bûm xwe

Xweyî min diafirîne

Xweyî hebe ez jî heme